ΜΕΡΟΣ 7 — «ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΓΙΑΤΡΟΣ» — ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ
Οι μήνες πέρασαν.
Η Σόφι συνέχισε τη θεραπεία.
Κάποιες μέρες ήταν καλές.
Κάποιες κακές.
Αλλά κάτι είχε αλλάξει.
Η Σόφι άρχισε να μιλάει για το μέλλον.
«Μαμά, όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός.»
«Γιατί;»
«Για να βοηθάω παιδιά σαν εμένα.»
Έπιασα το χέρι της.
«Θα γίνεις ό,τι θέλεις.»
«Ακόμα κι αν χρειάζεται να διαβάζω πολύ;»
«Ακόμα κι αν χρειάζεται να διαβάζεις πάρα πολύ.»
«Τότε θα το κάνω.»
Μια μέρα πήραμε ένα νέο γράμμα.
Ήταν από τη νοσοκόμα που την είχε φροντίσει από την αρχή.
Έγραφε:
«Σόφι, κάποια μέρα μπορεί να ξεχάσεις πόσο δυνατή ήσουν. Εμείς δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ.»
Η Σόφι το δίπλωσε προσεκτικά.
«Θα το κρατήσω.»
«Πού;»
«Στο κουτί.»
Το ξύλινο κουτί είχε γίνει πλέον θησαυρός.
Κάθε φορά που φοβόταν, άνοιγε ένα γράμμα.
Και κάθε φορά έβρισκε έναν λόγο να συνεχίσει.
Μέχρι που ένα πρωί ο γιατρός μπήκε με ένα χαμόγελο.
«Έχουμε πολύ καλά νέα.»
Η Σόφι τον κοίταξε.
«Τι νέα;»
«Οι εξετάσεις σου είναι πολύ καλύτερες.»
«Δηλαδή;»
«Η θεραπεία φαίνεται να λειτουργεί.»
Η Σόφι κοίταξε εμένα.
Εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω.
Άρχισα να κλαίω.
«Μαμά, γιατί κλαις;»
«Επειδή είμαι χαρούμενη.»
«Τότε μη φοβάσαι.»
«Προσπαθώ.»
Με αγκάλιασε.
«Θα ξαναπάμε στον ωκεανό.»
«Ναι.»
«Και αυτή τη φορά θα κολυμπήσω.»
«Αν ο γιατρός πει ναι.»
«Θα τον ρωτήσω.»
0 comments:
Post a Comment