ΜΕΡΟΣ 7 — Ένα μήνα μετά την απώλεια της Μαίρης, μπήκα ξανά στο νοσοκομείο και είδα ένα κορίτσι που δεν γνώριζα — Όταν μου είπε «Η Μαίρη με έμαθε να μην τα παρατάω», δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου
Δεν ήμουν έτοιμη.
Αυτό έλεγα στον εαυτό μου μέχρι τη στιγμή που μπήκα ξανά στο νοσοκομείο.
Οι διάδρομοι ήταν ίδιοι.
Τα φώτα ήταν ίδια.
Η μυρωδιά ήταν ίδια.
Αλλά η Μαίρη δεν ήταν εκεί.
Κάθε βήμα ήταν δύσκολο.
Η Έλεν με περίμενε.
Με αγκάλιασε.
«Είσαι σίγουρη;»
«Όχι.»
Χαμογέλασε.
«Ούτε εγώ ήμουν σίγουρη όταν ήρθα σήμερα.»
Μπήκαμε στο δωμάτιο.
Η Σόφι ήταν ξαπλωμένη.
Ήταν αδύναμη.
Αλλά χαμογέλασε.
«Εσύ είσαι η μαμά της Μαίρη;»
Δεν κατάφερα να απαντήσω αμέσως.
«Ναι.»
Η Σόφι χαμογέλασε περισσότερο.
«Μου άρεσε πολύ η κόρη σου.»
Κάθισα δίπλα της.
«Κι εκείνη σε αγαπούσε.»
Η Σόφι κοίταξε κάτω.
«Μου έλεγε ότι φοβόταν.»
Αυτό με ξάφνιασε.
«Σου το είπε;»
«Ναι.»
«Η Μαίρη δεν ήθελε να δείχνει ότι φοβάται.»
«Το ξέρω.»
Η Σόφι χαμογέλασε.
«Μου είπε ότι εσύ πάντα έλεγες πως όλα θα πάνε καλά.»
Ένα μικρό γέλιο βγήκε από μέσα μου.
«Το έλεγα συνέχεια.»
«Μου είπε ότι μερικές φορές το έλεγε κι εκείνη σε σένα.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
«Ναι.»
Η Σόφι πήρε μια ανάσα.
«Θέλω να γίνω καλά.»
«Θα το προσπαθήσεις.»
«Όχι.»
Με κοίταξε.
«Θα γίνω.»
Ήταν η πρώτη φορά που χαμογέλασα πραγματικά εκείνη την ημέρα.
«Αυτό θα άρεσε στη Μαίρη.»
Η Σόφι έγνεψε.
«Μου είπε να μη φοβάμαι το μέλλον.»
Έσκυψα το κεφάλι.
Αυτό ακριβώς έκανε η Μαίρη.
Έδινε θάρρος στους άλλους ενώ η ίδια φοβόταν.
Έπιασα το χέρι της Σόφι.
«Δεν θα σε ξεχάσουμε.»
«Ούτε εγώ θα την ξεχάσω.»
Και τότε κατάλαβα ότι η Μαίρη είχε αποκτήσει μια ζωή που εγώ δεν μπορούσα να της δώσω.
Μια θέση στη μνήμη ενός άλλου ανθρώπου.
0 comments:
Post a Comment