ΜΕΡΟΣ 8 — Γύρισα σπίτι και άνοιξα για πρώτη φορά το τελευταίο κουτί της Μαίρης — Εκεί βρήκα κάτι που έκανε την απώλειά της να μοιάζει σαν ένα μήνυμα που περίμενε να διαβάσω

Όταν γύρισα σπίτι, πήγα κατευθείαν στο δωμάτιό της.

Υπήρχε ένα μικρό κουτί στο πάνω ράφι.

Δεν το είχα ανοίξει.

Δεν ήμουν έτοιμη.

Εκείνο το βράδυ ήμουν.

Το κατέβασα.

Μέσα υπήρχαν μικρά πράγματα.

Μια παλιά φωτογραφία.

Ένα βραχιολάκι.

Μερικές κάρτες.

Και ένα μικρό σημειωματάριο.

Το άνοιξα.

Στις πρώτες σελίδες υπήρχαν απλές σκέψεις.

Πράγματα που ήθελε να κάνει όταν θα έβγαινε από το νοσοκομείο.

Να πάμε για φαγητό.

Να ταξιδέψουμε.

Να δει μια ταινία.

Να μαγειρέψει μαζί μου.

Να επιστρέψει στη ζωή που της έλειπε.

Έκλαψα.

Γιατί εκεί ήταν όλα όσα δεν θα γίνονταν.

Αλλά στις τελευταίες σελίδες υπήρχε κάτι διαφορετικό.

Η Μαίρη είχε γράψει για τη Σόφι.

Για την οικογένειά της.

Για το πώς δεν ήθελε να πεθάνει χωρίς να έχει αφήσει τίποτα πίσω της.

Και μία φράση με σταμάτησε:

«Αν δεν μπορώ να γυρίσω σπίτι, θέλω κάποιος άλλος να μπορέσει.»

Έκλεισα το σημειωματάριο.

Το πίεσα στο στήθος μου.

Τότε κατάλαβα.

Η Μαίρη δεν είχε σταματήσει να ελπίζει.

Απλώς η ελπίδα της είχε αλλάξει μορφή.

Στην αρχή ήλπιζε να σωθεί.

Μετά ήλπιζε να σωθεί η Σόφι.

Και τελικά, η ελπίδα της είχε γίνει κάτι μεγαλύτερο.

Να μη σταματήσει η ζωή επειδή η δική της σταμάτησε.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️