ΜΕΡΟΣ 8 — «Το πρωί η Σούζαν δεν μπορούσε σχεδόν να μιλήσει και όλη η οικογένεια συγκεντρώθηκε γύρω από το κρεβάτι της — τότε ο Σαμ κατάλαβε ότι η τελευταία νύχτα στις 9 πλησίαζε»
Το σπίτι ήταν ήσυχο.
Πολύ ήσυχο.
Η Σούζαν κοιμόταν.
Ο Γκρεγκ καθόταν έξω από το δωμάτιο.
Η Λόρα κρατούσε το άλμπουμ φωτογραφιών.
Η Μάρσι είχε φτιάξει τσάι, αλλά κανείς δεν έπινε.
Όλοι γνωρίζαμε ότι ο χρόνος είχε γίνει πολύτιμος.
Όταν η Σούζαν άνοιξε τα μάτια της, χαμογέλασε.
«Είστε όλοι εδώ;»
«Όλοι», είπε ο Γκρεγκ.
«Καλώς.»
Η φωνή της ήταν σχεδόν ψίθυρος.
Πέρασε η μέρα με μικρές συζητήσεις.
Η Λόρα της έδειχνε φωτογραφίες.
Ο Γκρεγκ της μιλούσε για τα παιδιά του.
Η Μάρσι της έφτιαχνε τα μαλλιά.
Κι εγώ καθόμουν κοντά στο παράθυρο.
Όταν το ρολόι πλησίασε εννέα, σηκώθηκα.
Η Σούζαν με κοίταξε.
«Ήρθε η ώρα.»
«Ναι.»
Κάθισα στην ξύλινη καρέκλα.
Η οικογένειά της έμεινε στο δωμάτιο.
Για πρώτη φορά δεν ήθελα να φύγει κανείς.
«Τι θα μου πεις απόψε;» ψιθύρισε η Σούζαν.
Χαμογέλασα.
«Δεν έχω εξομολόγηση.»
«Καμία;»
«Καμία.»
«Τότε τι έχεις;»
Έβγαλα από την τσέπη μου το γράμμα της μητέρας μου.
«Έχω ευχαριστώ.»
Η Σούζαν έσφιξε το χέρι μου.
«Πες το.»
Κοίταξα όλους τους ανθρώπους στο δωμάτιο.
«Η μητέρα μου μου έμαθε ότι η αγάπη δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι πάντα εκεί.»
Σταμάτησα.
«Σημαίνει ότι όταν μπορείς να είσαι εκεί, πρέπει να είσαι πραγματικά εκεί.»
Ο Γκρεγκ άρχισε να κλαίει.
«Και η Σούζαν μου το θύμισε.»
Η Σούζαν χαμογέλασε.
«Καλή γυναίκα ήταν η μητέρα σου.»
«Ήταν.»
«Και τώρα ξέρεις ότι σε αγαπούσε.»
«Ναι.»
Η Σούζαν έκλεισε τα μάτια της.
«Τότε είμαι ήσυχη.»
Πετάχτηκα.
«Σούζαν;»
Άνοιξε ξανά τα μάτια της.
«Εδώ είμαι.»
«Μη μου το κάνεις αυτό.»
Γέλασε αδύναμα.
«Πάντα τόσο δραματικός.»
Όλοι γελάσαμε μέσα στα δάκρυά μας.
Εκείνη τη νύχτα κανείς δεν έφυγε.
Κοιμηθήκαμε σχεδόν όλοι στο σαλόνι.
Το πρωί, η Σούζαν ήταν ακόμα μαζί μας.
Αλλά ήταν πολύ πιο αδύναμη.
Ο Γκρεγκ κάθισε δίπλα της.
«Μαμά;»
Εκείνη άνοιξε τα μάτια.
«Είμαι εδώ.»
«Σ' αγαπώ.»
Η Σούζαν χαμογέλασε.
«Το ξέρω.»
Η Λόρα έσκυψε και τη φίλησε.
«Κι εγώ.»
«Το ξέρω.»
Η Μάρσι έπιασε το χέρι της.
«Συγγνώμη για όσα δεν κάναμε.»
Η Σούζαν κούνησε ελαφρά το κεφάλι.
«Κάντε τα τώρα.»
Ύστερα κοίταξε εμένα.
«Και εσύ, Σαμ.»
«Ναι;»
«Έχεις ένα πράγμα να κάνεις.»
«Τι;»
«Να ζήσεις.»
Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.
«Θα προσπαθήσω.»
«Όχι.»
Χαμογέλασε.
«Θα το κάνεις.»
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι η γυναίκα που κάποτε θεωρούσα απλώς γειτόνισσά μου είχε γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Είχε γίνει η γέφυρα ανάμεσα σε εμένα και τη μητέρα μου.
Ανάμεσα σε μια οικογένεια που είχε χαθεί και στην ευκαιρία να ξαναβρεί ο ένας τον άλλον.
Αλλά η ιστορία μας δεν είχε τελειώσει ακόμα.
Γιατί η Σούζαν είχε αφήσει κάτι τελευταίο.
Και αυτή τη φορά, δεν ήταν γράμμα.
0 comments:
Post a Comment