ΜΕΡΟΣ 8 — Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΕΙΧΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Φτάσαμε στο σπίτι της Ελέιν μέσα σε λίγα λεπτά.

Ο Τομ ήρθε μαζί μου.

Η Ελέιν στεκόταν πίσω από την κλειδωμένη πόρτα.

Μόλις μπήκα, μου έδωσε τον φάκελο.

Πάνω του υπήρχε μόνο το όνομά μου.

ΜΕΪΒ.

Άνοιξα.

Μέσα υπήρχε μία φωτογραφία.

Η μητέρα μου.

Νέα.

Πολύ νέα.

Κρατούσε ένα μωρό.

Εμένα.

Και πίσω της στεκόταν ένας άντρας.

Ο πατέρας μου.

Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας υπήρχε ένα μήνυμα.

«Η Ντόρις είπε ψέματα για το ποιος πήρε τα χρήματα.»

Κοίταξα την Ελέιν.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Δεν απάντησε.

Υπήρχε και δεύτερη γραμμή.

«Αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια, πήγαινε εκεί όπου ξεκίνησαν όλα.»

Και μια διεύθυνση.

Η παλιά κλινική όπου είχε γεννηθεί η μητέρα μου.

«Δεν πάμε», είπε ο Τομ.

«Πρέπει.»

«Είναι παγίδα.»

«Μπορεί.»

Η Ελέιν με κοίταξε.

«Η Ντόρις δεν θα ήθελε να πας.»

«Η Ντόρις δεν ήθελε να φοβάμαι όλη μου τη ζωή.»

Η Ρέιβεν εμφανίστηκε λίγα λεπτά αργότερα.

Όταν είδε τη φωτογραφία, χλώμιασε.

«Αυτό δεν έπρεπε να υπάρχει.»

«Τι εννοείς;»

«Η Ντόρις είχε κάψει αυτή τη φωτογραφία.»

«Πώς ξέρεις;»

«Ήμουν εκεί.»

Όλοι σώπασαν.

«Γιατί την έκαψε;»

«Επειδή υπήρχε κάποιος στη φωτογραφία που δεν ήθελε να θυμάσαι.»

«Ποιος;»

Η Ρέιβεν έδειξε τον άντρα πίσω μου.

«Ο πατέρας σου.»

«Αυτόν τον ξέρω.»

«Όχι.»

Με κοίταξε.

«Εννοώ ότι δεν είναι μόνος του στη φωτογραφία.»

Κοίταξα πιο προσεκτικά.

Πίσω από τον πατέρα μου υπήρχε ένα αυτοκίνητο.

Στο παράθυρο φαινόταν το πρόσωπο ενός άντρα.

Ο άντρας από την αποθήκη.

«Ποιος είναι;»

«Ο Ντέιβιντ Κέιν.»

«Τον ξέρεις;»

«Τον είχα δει μία φορά.»

«Ποιος είναι;»

«Ο άνθρωπος που δούλευε για τον Ρίτσαρντ Χέιλ.»

Τότε όλα έγιναν πιο σκοτεινά.

Δεν ήταν τυχαίο.

Κάποιος μας παρακολουθούσε.

Και ίσως να μας παρακολουθούσε εδώ και χρόνια.

Πήγαμε στην παλιά κλινική.

Ήταν εγκαταλειμμένη.

Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.

«Δεν μου αρέσει αυτό», είπε ο Τομ.

Μπήκαμε.

Στο τέλος ενός διαδρόμου βρήκαμε ένα παλιό αρχείο.

Η Ελέιν έψαξε.

Και τότε βρήκε έναν φάκελο.

ΝΤΟΡΙΣ ΜΠΕΝΕΤ — 1970s.

Μέσα υπήρχαν ιατρικά έγγραφα.

Και ένα πιστοποιητικό.

Όχι δικό μου.

Της μητέρας μου.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια σημείωση.

«Η ασθενής ανέφερε ότι φοβάται για τη ζωή της και του παιδιού της.»

Αλλά υπήρχε και κάτι ακόμα.

Μια δεύτερη σελίδα.

«Το παιδί μεταφέρθηκε σε ασφαλές νοσοκομείο.»

Δεν καταλάβαινα.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Η Ελέιν διάβασε τη σελίδα.

«Η Ντόρις είχε προσπαθήσει να σε εξαφανίσει από τα αρχεία.»

«Γιατί;»

«Για να μην μπορεί κανείς να σε βρει.»

Και τότε ακούσαμε πόρτα να κλείνει.

Ο Τομ γύρισε.

«Κάποιος είναι εδώ.»

Βγήκαμε από το αρχείο.

Ένας άντρας στεκόταν στο τέλος του διαδρόμου.

Ο ίδιος.

Ο Ντέιβιντ Κέιν.

«Δεν έπρεπε να έρθετε.»

Ο Τομ μπήκε μπροστά μου.

«Μην πλησιάσεις.»

Ο άντρας σήκωσε τα χέρια.

«Δεν θέλω να σας βλάψω.»

«Τότε τι θέλεις;»

Κοίταξε εμένα.

«Θέλω να σου πω την αλήθεια πριν την ακούσεις από κάποιον που θα τη διαστρεβλώσει.»

«Ποια αλήθεια;»

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Η Ντόρις δεν έκλεψε τα χρήματα.»

«Το ξέρω.»

«Όχι. Δεν ξέρεις.»

Έβγαλε έναν φάκελο.

«Ο πατέρας σου τα έκλεψε.»

«Και η μαμά;»

«Τα επέστρεψε.»

«Τότε γιατί την κυνηγούσαν;»

Ο Ντέιβιντ κοίταξε κάτω.

«Επειδή ο Χέιλ δεν ήθελε να αποκαλυφθεί η αλήθεια.»

«Και γιατί εσύ τον βοήθησες;»

Τα μάτια του γέμισαν ενοχή.

«Επειδή ήμουν νέος και φοβισμένος.»

«Τώρα;»

«Τώρα ο Χέιλ είναι νεκρός.»

Σιωπή.

«Πέθανε πριν δύο χρόνια.»

Κανείς μας δεν μίλησε.

«Τότε γιατί μας κυνηγάς;» ρώτησα.

Ο Ντέιβιντ κούνησε το κεφάλι.

«Δεν σας κυνηγούσα.»

«Τότε ποιος;»

Έδειξε τον φάκελο.

«Ο γιος του.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️