ΜΕΡΟΣ 8 — Όταν προσγειωθήκαμε, ο Μαρκ στεκόταν στην παραλαβή αποσκευών με κόκκινα μάτια — Όμως αυτή τη φορά δεν ήρθε να μου ζητήσει να τον κάνω να νιώσει καλύτερα

Η πτήση της επιστροφής ήταν ήσυχη.

Τα παιδιά ήταν εξαντλημένα.

Η Σύνθια κοιμόταν.

Η Νταρλίν κρατούσε το μικρό λούτρινο δελφίνι.

Ο Μαξ κοιτούσε έξω από το παράθυρο.

Εγώ σκεφτόμουν.

Όχι μόνο τον Μαρκ.

Εμένα.

Τη γυναίκα που ήμουν πριν από έξι χρόνια.

Τη γυναίκα που είχα γίνει.

Και τη γυναίκα που ήθελα να είμαι από εδώ και πέρα.

Όταν φτάσαμε στην παραλαβή αποσκευών, είδα τον Μαρκ.

Στεκόταν εκεί.

Μόνος.

Τα μάτια του ήταν κόκκινα.

Δεν έμοιαζε με τον άνθρωπο που είχε φύγει πριν από λίγες μέρες για γκολφ και ψάρεμα.

Έμοιαζε κουρασμένος.

Σχεδόν φοβισμένος.

Τα παιδιά τον είδαν πρώτα.

«Μπαμπά!»

Έτρεξαν.

Ο Μαρκ γονάτισε.

Τα αγκάλιασε.

«Μου λείψατε.»

«Είδαμε αστερίες!»

«Και κωπηλατήσαμε!»

«Και η μαμά γέλασε πάρα πολύ!»

Ο Μαρκ με κοίταξε.

Η φράση του Μαξ έμεινε ανάμεσά μας.

«Η μαμά γέλασε;»

Ο Μαξ χαμογέλασε.

«Ναι.»

Ο Μαρκ σηκώθηκε.

Πήγε προς τις βαλίτσες.

Δεν με ρώτησε τίποτα.

Απλώς άρχισε να τις σηκώνει.

Μία.

Δύο.

Τρεις.

Πήρε και τη βαλίτσα της Σύνθια.

Για μια στιγμή ένιωσα το παλιό αντανακλαστικό.

«Άσε, μπορώ να...»

Σταμάτησα.

Δεν χρειαζόταν να τα κάνω όλα.

Τον άφησα.

Όταν τελειώσαμε, με κοίταξε.

«Σάρα.»

«Ναι;»

«Μπορούμε να μιλήσουμε;»

«Όχι εδώ.»

«Εντάξει.»

Πήγαμε προς το αυτοκίνητο.

Τα παιδιά μπήκαν πίσω.

Ο Μαρκ τακτοποίησε τις βαλίτσες.

Κανείς δεν μιλούσε.

Μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο, ο Μαρκ είπε:

«Δεν ήξερα πόσο άσχημα ήταν.»

Δεν απάντησα.

«Δεν είχα καταλάβει ότι είχες αρχίσει να νιώθεις έτσι εδώ και χρόνια.»

«Δεν το είχα πει.»

«Αυτό είναι το πρόβλημα.»

Τον κοίταξα από τον καθρέφτη.

«Όχι μόνο δικό σου.»

«Όχι.»

«Έπρεπε να μιλήσω.»

«Ναι.»

«Αλλά εσύ έπρεπε να ρωτήσεις.»

Κούνησε το κεφάλι.

«Ναι.»

Έμεινε για λίγο σιωπηλός.

«Θέλω να ζητήσω συγγνώμη.»

«Άκουσα.»

«Δεν ξέρω αν μου φτάνει να το πω.»

«Ούτε εγώ.»

Με κοίταξε.

«Τι πρέπει να κάνω;»

«Δεν ξέρω.»

Αυτή τη φορά δεν θύμωσε.

Απλώς είπε:

«Εντάξει.»

Το αυτοκίνητο προχωρούσε.

Τα παιδιά μιλούσαν στο πίσω κάθισμα.

Και ο Μαρκ συνέχισε:

«Θέλω να μου πεις τι χρειάζεσαι.»

«Θα σου πω.»

«Πότε;»

«Όταν είμαι έτοιμη.»

«Εντάξει.»

Δεν με πίεσε.

Και αυτό από μόνο του ήταν διαφορετικό.

Όταν φτάσαμε στο σπίτι, πήγα τις βαλίτσες μέσα.

Ο Μαρκ δεν κάθισε στον καναπέ.

Δεν άνοιξε τηλεόραση.

Δεν πήρε το κινητό του.

Πήγε στην κουζίνα.

Άρχισε να βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Τα παιδιά έτρεξαν στα δωμάτιά τους.

Η Σύνθια άφησε το δελφίνι στο κρεβάτι.

Ο Μαξ έβγαλε το μεγάλο κοχύλι.

Η Νταρλίν άρχισε να περιγράφει τα πάντα ταυτόχρονα.

Και για πρώτη φορά ο Μαρκ δεν έδειχνε ότι βιαζόταν να ξεφύγει από τον θόρυβο.

Έμεινε εκεί.

Άκουσε.

Το βράδυ, όταν τα παιδιά κοιμήθηκαν, καθίσαμε στο σαλόνι.

Ο Μαρκ με κοίταξε.

«Νομίζω ότι επιτέλους κατάλαβα τι χρειάζεσαι.»

Δεν απάντησα.

«Αλλά θέλω να μου πεις αν κάνω λάθος.»

Πήρα βαθιά ανάσα.

«Θα σου πω.»

Και αυτή τη φορά ήμουν έτοιμη.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️