ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΗΞΑΜΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΙΧΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Στεκόμασταν όλοι στην ακτή.
Η Λίντα πρότεινε να βγάλουμε φωτογραφία.
Η Σόφι χαμογέλασε.
«Όλοι μαζί.»
Δεν υπήρχε μεγάλη μπλε ομπρέλα.
Δεν υπήρχαν ασορτί μπλουζάκια.
Δεν υπήρχε τέλειο οικογενειακό σκηνικό.
Υπήρχε μόνο μια οικογένεια που είχε επιτέλους σταματήσει να κρύβεται πίσω από ψέματα.
Και όταν είδα τη φωτογραφία, κατάλαβα τι έλειπε από όλες τις προηγούμενες.
Εμείς.
Εγώ.
Η Σόφι.
Ο Κάλεμπ.
Δεν ήμασταν πλέον άνθρωποι που κοιτούσαν μια οικογένεια μέσα από την οθόνη.
Ήμασταν η οικογένεια μέσα στην εικόνα.
Η Σόφι έσκυψε δίπλα μου.
«Μαμά;»
«Ναι;»
«Νομίζω ότι τελικά δεν μισώ εκείνη την παλιά φωτογραφία.»
«Γιατί;»
«Γιατί με έκανε να καταλάβω τι δεν ήθελα να ξαναζήσω.»
Την αγκάλιασα.
Και τότε συνειδητοποίησα πως μερικές φορές μια πληγή δεν εξαφανίζεται.
Αλλά μπορεί να πάψει να αποφασίζει για τη ζωή σου.
0 comments:
Post a Comment