ΜΕΡΟΣ 8 — «Δύο αγόρια που μεγάλωσαν χώρια άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν να μην είχαν χωρίσει ποτέ — και αυτό ήταν το μόνο πράγμα που ο Μαρκ δεν μπορούσε να ελέγξει»
Οι μήνες πέρασαν.
Η ζωή μας άλλαξε.
Ο Κόουλ και ο Στέφαν άρχισαν να περνούν περισσότερο χρόνο μαζί.
Κάθε Κυριακή.
Χωρίς εξαίρεση.
Στην αρχή ανταγωνίζονταν.
Μετά άρχισαν να συνεργάζονται.
Και κάποια στιγμή…
σταμάτησαν να εξηγούν γιατί ήθελαν να είναι μαζί.
Ήταν απλώς αδέλφια.
Μια Κυριακή η Μπεθ έφερε σάντουιτς κομμένα σε τετράγωνα.
Εγώ είχα φέρει τριγωνικά.
Τα αγόρια κάθισαν στο τραπέζι.
Κοιτάχτηκαν.
Ο Κόουλ έδωσε στον Στέφαν ένα τρίγωνο.
Ο Στέφαν του έδωσε ένα τετράγωνο.
«Μου αρέσουν και τα δύο.»
«Κι εμένα.»
Η Μπεθ με κοίταξε.
Χαμογελάσαμε.
Ήταν μια μικρή στιγμή.
Αλλά για εμάς σήμαινε τα πάντα.
Λίγο αργότερα, ο Κόουλ ρώτησε:
«Μπορούμε να έχουμε κοινή φωτογραφία;»
«Φυσικά.»
Στάθηκαν δίπλα δίπλα.
Ίδια μάτια.
Ίδιο χαμόγελο.
Ίδιο πρόσωπο.
Μόνο τα μαλλιά τους ήταν λίγο διαφορετικά.
Κοίταξα τη φωτογραφία.
Και σκέφτηκα την παλιά φωτογραφία του νοσοκομείου.
Δύο μωρά.
Δύο κουβέρτες.
Δύο ζωές.
Τότε τα είχα χάσει και τα δύο.
Τώρα τα είχα μπροστά μου.
Η Μπεθ κι εγώ είχαμε ακόμα δύσκολες στιγμές.
Μερικές φορές διαφωνούσαμε.
Μερικές φορές η ζήλια εμφανιζόταν.
Μερικές φορές ο πόνος ήταν μεγαλύτερος από όσο μπορούσαμε να αντέξουμε.
Αλλά δεν ξαναγυρίσαμε ποτέ στο ψέμα.
Μιλούσαμε.
Ακόμη κι όταν πονούσε.
Και ίσως αυτό ήταν το σημαντικότερο πράγμα που μπορούσαμε να κάνουμε.
Μια μέρα ο Στέφαν με αγκάλιασε πριν φύγει.
«Θα σε δω την Κυριακή;»
«Φυσικά.»
Με κοίταξε.
«Μπορώ να έρθω νωρίτερα;»
Χαμογέλασα.
«Όποτε θέλεις.»
Έφυγε τρέχοντας.
Έκλεισα την πόρτα.
Και τότε έκλαψα.
Όχι από λύπη.
Από ανακούφιση.
Για πρώτη φορά μετά από οκτώ χρόνια…
δεν περίμενα να χάσω ξανά το παιδί μου.
0 comments:
Post a Comment