ΜΕΡΟΣ 9 — «Η νέα αναφορά αποκάλυψε ότι ο Ντάνιελ είχε καταγραφεί ως διασώστης — και τότε βρήκαμε το τελευταίο μήνυμα που είχε αφήσει για μένα»

Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να φοβηθώ.

Για πρώτη φορά υπήρχε επίσημη αναφορά που συνέδεε τον Ντάνιελ με το δεύτερο περιστατικό.

Δεν είχε απλώς εξαφανιστεί.

Είχε βοηθήσει ανθρώπους.

Και ίσως αυτό εξηγούσε γιατί είχε αλλάξει πορεία.

Όμως δεν εξηγούσε γιατί δεν επέστρεψε.

Ο συνταξιούχος συντονιστής μάς έστειλε τα έγγραφα.

Μια μικρή παράγραφος είχε μείνει εκτός της τελικής αναφοράς.

«Άγνωστος άντρας, συνοδευόμενος από τρία ανήλικα αγόρια, παρείχε βοήθεια στο αναποδογυρισμένο σκάφος.»

Ακριβώς όπως είχε περιγράψει ο Μπεν.

Και μετά:

«Ένας δεύτερος ενήλικας παρατηρήθηκε στην περιοχή.»

Ο δεύτερος ενήλικας ήταν πιθανότατα ο Κάρτερ.

Αλλά υπήρχε ακόμα ένα στοιχείο.

Ένα τηλεφώνημα.

Ο Ντάνιελ είχε καλέσει έναν αριθμό στις 14:23.

Έξι λεπτά μετά το τελευταίο βίντεο.

Ο αριθμός ανήκε σε μένα.

Δεν θυμόμουν ποτέ να είχα λάβει την κλήση.

Και τότε η Σόφι είπε:

«Μαμά… ίσως δεν χτύπησε επειδή δεν είχε σήμα.»

Άνοιξε το αρχείο.

Υπήρχε ηχογράφηση.

Μία φωνητική σημείωση που δεν είχε σταλεί ποτέ.

Ο Ντάνιελ.

Η φωνή του ήταν λαχανιασμένη.

«Άντρεα… αν ακούσεις αυτό…»

Έκλεισα τα μάτια.

«…μην πανικοβληθείς.»

Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν.

«Τα αγόρια είναι μαζί μου.»

Η Σόφι έκλαψε.

«Είμαστε εντάξει αυτή τη στιγμή.»

Σταμάτησε.

Ακούστηκε ένας θόρυβος.

Μετά:

«Έπρεπε να βοηθήσουμε κάποιους ανθρώπους.»

Μια ανάσα.

«Μην ανησυχείς.»

Μετά ακούστηκε μια φωνή από μακριά.

«Ντάνιελ!»

Ο Ντάνιελ απάντησε:

«Έρχομαι!»

Η ηχογράφηση σταμάτησε.

Αυτό ήταν.

Το τελευταίο μήνυμα του άντρα μου.

Όχι αποχαιρετισμός.

Όχι πανικός.

Μόνο μια υπόσχεση.

Τα αγόρια είναι μαζί μου.

---

Τότε η Σόφι πρόσεξε κάτι.

Στο τέλος του αρχείου υπήρχε μια μικρή χρονική σήμανση.

14:29.

Και άλλη μία.

14:31.

Δύο αρχεία.

Το δεύτερο ήταν κατεστραμμένο.

Προσπαθήσαμε να το ανοίξουμε.

Δεν γινόταν.

Η Σόφι όμως επέμενε.

Μετά από ώρες, κατάφερε να ανακτήσει ένα μέρος.

Ακούστηκε μόνο μία φράση.

Μία φράση που μας έκανε να παγώσουμε.

Η φωνή του Ντάνιελ:

«Αν δεν γυρίσω, δώσε αυτό στην Άντρεα.»

Μετά ακούστηκε μια δεύτερη φωνή.

Άγνωστη.

«Δεν θα προλάβεις.»

Και τέλος.

Η Σόφι σταμάτησε την αναπαραγωγή.

«Μαμά…»

«Ποιος ήταν;»

«Δεν ξέρω.»

«Μπορείς να το καθαρίσεις;»

«Θα προσπαθήσω.»

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα.

Για έξι χρόνια πίστευα ότι η τελευταία μέρα του Ντάνιελ ήταν ένα ατύχημα.

Τώρα ήξερα ότι υπήρχε φόβος.

Υπήρχε κάποιος άλλος.

Υπήρχε μια δεύτερη βάρκα.

Και υπήρχε μια τελευταία φράση που ο άντρας μου ήθελε να ακούσω.

Το επόμενο πρωί η Σόφι μπήκε στο δωμάτιό μου.

Κρατούσε το τηλέφωνο.

Δεν χαμογελούσε.

«Μαμά… το καθάρισα.»

«Τι ακούγεται;»

Με κοίταξε.

«Δεν θα το πιστέψεις.»

«Ποιος είναι;»

Η Σόφι πάτησε play.

Μια φωνή ακούστηκε καθαρότερα.

Και αυτή τη φορά αναγνώρισα αμέσως ποιος μιλούσε.

Δεν ήταν ο Κάρτερ.

Δεν ήταν ο Ντάνιελ.

Δεν ήταν κάποιος άγνωστος.

Ήταν ένας άνθρωπος που είχα εμπιστευτεί για έξι χρόνια.

Ο Ντιν.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

 ⬇️ ΤΕΛΙΚΟ ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️