ΜΕΡΟΣ 9 — Ο ΜΑΡΚ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΕΝΑΝ ΦΑΚΕΛΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ «ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΟΝΙΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ» — ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΩ
Ήταν ένα συνηθισμένο απόγευμα.
Τα παιδιά έπαιζαν στο σαλόνι.
Εγώ δίπλωνα ρούχα.
Ο Μαρκ μπήκε στο σπίτι κρατώντας έναν φάκελο.
«Τι είναι αυτό;»
«Άνοιξέ τον.»
«Γιατί;»
«Απλώς άνοιξέ τον.»
Τον άνοιξα.
Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες.
Οι φωτογραφίες από το ταξίδι μας.
Ο Μαξ στην πισίνα.
Η Νταρλίν με τα κοχύλια.
Η Σύνθια να κοιμάται στην αγκαλιά μου.
Και μία φωτογραφία που δεν είχα δει ποτέ.
Ήταν τραβηγμένη από μακριά.
Εγώ στεκόμουν στην αποβάθρα.
Τα μαλλιά μου κινούνταν στον αέρα.
Κοιτούσα τη θάλασσα.
«Ποιος την τράβηξε;»
«Ο Μαξ.»
«Ο Μαξ;»
«Ναι.»
Γύρισα τη φωτογραφία.
Πίσω υπήρχε ένα μικρό σημείωμα.
«Η μαμά φαίνεται χαρούμενη εδώ.»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
«Γιατί μου το δίνεις;»
«Γιατί θέλω να θυμάσαι αυτή τη γυναίκα.»
«Ποια;»
«Εσένα.»
Κάθισα.
Ο Μαρκ κάθισε δίπλα μου.
«Έκλεισα κάτι.»
«Τι;»
«Τις επόμενες οικογενειακές μας διακοπές.»
Πάγωσα.
«Μαρκ...»
«Μην ανησυχείς.»
Χαμογέλασε.
«Δεν αποφάσισα πού θα πάμε.»
«Τότε τι έκλεισες;»
«Τίποτα.»
Γέλασα.
«Τι εννοείς;»
«Έκλεισα μόνο μία εβδομάδα άδεια από τη δουλειά.»
Με κοίταξε.
«Τα υπόλοιπα θα τα αποφασίσουμε μαζί.»
Ένιωσα ένα δάκρυ να κυλάει.
«Και τα μπαστούνια του γκολφ;»
Γέλασε.
«Θα μείνουν σπίτι.»
«Είσαι σίγουρος;»
«Απολύτως.»
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, τον αγκάλιασα εγώ.
Όχι επειδή φοβόμουν να τον χάσω.
Αλλά επειδή ήθελα.
Και αυτή ήταν τεράστια διαφορά.
0 comments:
Post a Comment