ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΚΙΔΙΟ ΚΑΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ
Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένα παλιό μεταλλικό κουτί.
Ήταν μικρό.
Σκουριασμένο στις άκρες.
Και κλειδωμένο.
Δίπλα του υπήρχε ένας φάκελος με το όνομά μου γραμμένο με μαύρο μελάνι.
ΝΟΡΑ.
Μόνο αυτό.
Ούτε επίθετο.
Ούτε διεύθυνση.
Ο Χένρι δεν είπε τίποτα.
«Πρέπει να το ανοίξω τώρα;» ρώτησα.
«Μόνο αν είσαι έτοιμη.»
«Για ποιο πράγμα;»
«Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να είσαι έτοιμη.»
Άνοιξα τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα φύλλο χαρτί.
Η γραφή ήταν του Τζούλιαν.
Το αναγνώρισα αμέσως.
«Νόρα, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, τότε έκανες αυτό που ήλπιζα. Έμεινες μέχρι το τέλος.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Συνέχισα.
«Δεν σε παντρεύτηκα επειδή ήθελα μια σύζυγο. Σε παντρεύτηκα επειδή ήθελα να δω αν υπάρχει ακόμα άνθρωπος που θα έμενε δίπλα σε κάποιον χωρίς να ζητήσει τίποτα.»
Σταμάτησα.
Κοίταξα τον Χένρι.
«Δεν καταλαβαίνω.»
«Διάβασε μέχρι το τέλος.»
Συνέχισα.
«Σε παρακαλώ, μη φοβηθείς από όσα θα ανακαλύψεις. Δεν σου χρωστάω μια εύκολη αλήθεια. Σου χρωστάω όμως την αλήθεια.»
Έπειτα υπήρχε μόνο μία πρόταση.
«Το όνομά μου δεν είναι Τζούλιαν Κάρτερ.»
Πάγωσα.
«Τι;»
Ο Χένρι έκλεισε τα μάτια του.
«Συνέχισε.»
Η επόμενη σελίδα έγραφε:
«Για είκοσι οκτώ χρόνια, έζησα με άλλο όνομα.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Ποιος ήταν;
Γιατί ένας ετοιμοθάνατος άνθρωπος θα έκρυβε την ταυτότητά του από μια γυναίκα που γνώριζε μόλις λίγες ημέρες;
Τότε πρόσεξα κάτι στο κάτω μέρος του σακιδίου.
Μια φωτογραφία.
Την έβγαλα.
Ήταν παλιά.
Έδειχνε έναν νεότερο Τζούλιαν, ίσως σαράντα ετών.
Δίπλα του στεκόταν μια γυναίκα.
Και ανάμεσά τους υπήρχε ένα μικρό αγόρι.
Κοίταξα ξανά το πρόσωπο του άντρα.
«Ποιοι είναι;»
Ο Χένρι δεν απάντησε αμέσως.
«Η γυναίκα είναι η Ελίζα.»
«Η σύζυγός του;»
«Ήταν.»
«Και το παιδί;»
Ο Χένρι με κοίταξε.
«Ο γιος του.»
Ένιωσα ένα βάρος στο στήθος μου.
«Μου είπε ότι δεν είχε παιδιά.»
«Σου είπε πολλά λιγότερα απ' όσα έπρεπε.»
«Γιατί;»
Ο Χένρι κάθισε.
«Επειδή προσπαθούσε να σε προστατεύσει.»
Γέλασα νευρικά.
«Από τι;»
Δεν πρόλαβε να απαντήσει.
Το κινητό μου χτύπησε.
Άγνωστος αριθμός.
Δεν ήθελα να απαντήσω.
Αλλά κάτι μέσα μου με έκανε να πατήσω το κουμπί.
«Παρακαλώ;»
Σιωπή.
Έπειτα μια αντρική φωνή.
«Εσύ είσαι η Νόρα;»
«Ποιος είναι;»
«Πρέπει να μιλήσουμε για τον Τζούλιαν.»
Έσφιξα το τηλέφωνο.
«Ποιος είσαι;»
«Ο γιος του.»
Κοίταξα τον Χένρι.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Πού είσαι;» ρώτησα.
«Έξω από το νοσοκομείο.»
Έτρεξα στο παράθυρο.
Και πράγματι.
Ένας άντρας στεκόταν απέναντι από την είσοδο.
Ήταν περίπου σαράντα ετών.
Και κρατούσε στα χέρια του μια παλιά φωτογραφία.
Τη στιγμή που με είδε στο παράθυρο, σήκωσε τη φωτογραφία.
Ήταν η ίδια φωτογραφία που κρατούσα εγώ.
Κατέβηκα.
Ο Χένρι προσπάθησε να με σταματήσει.
«Νόρα, περίμενε.»
«Πρέπει να ξέρω.»
Βγήκα από την πόρτα.
Ο άντρας με περίμενε.
«Με λένε Ντέιβιντ.»
«Είπες ότι είσαι ο γιος του.»
«Είμαι.»
«Γιατί δεν ήσουν εδώ;»
Έσφιξε τα σαγόνια του.
«Γιατί ο πατέρας μου δεν ήθελε να με βρει.»
«Γιατί;»
Με κοίταξε.
«Επειδή νόμιζε ότι κάποιος θα προσπαθούσε να με σκοτώσει.»
Πάγωσα.
«Τι είπες;»
«Ο πατέρας μου δεν ήταν απλώς ένας ηλικιωμένος άντρας χωρίς οικογένεια.»
Ο Ντέιβιντ έκανε ένα βήμα πιο κοντά.
«Ήταν μάρτυρας σε μια υπόθεση που κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να θάψουν πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια.»
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.
«Και τι σχέση έχω εγώ;»
Ο Ντέιβιντ κοίταξε το πράσινο σακίδιο.
«Αυτό ακριβώς πρέπει να ανακαλύψεις.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment