ΜΕΡΟΣ 5 — «Το γράμμα που είχε γράψει η Τζένα πριν πεθάνει δεν ήταν για μένα — ήταν για τη μικρή κόρη μας»
Το χέρι μου πάγωσε πάνω από το τραπέζι.
«Από τη μαμά;»
Η Μελίσα κοίταξε τον φάκελο.
Δεν μπορούσε ακόμα να διαβάσει καλά όλες τις λέξεις.
Έτσι με κοίταξε.
«Μπορείς να μου το διαβάσεις;»
Κατάπια δύσκολα.
Άνοιξα τον φάκελο.
Το χαρτί ήταν παλιό.
Η γραφή ήταν δική της.
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία.
Έγραφε:
«Μικρή μου Μελίσα,
αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι μεγάλωσες λίγο περισσότερο απ' όσο πρόλαβα να δω.
Και αυτό με κάνει ταυτόχρονα χαρούμενη και λυπημένη.
Θέλω να ξέρεις κάτι.
Δεν χρειάζεται να με θυμάσαι τέλεια.
Δεν χρειάζεται να θυμάσαι τη φωνή μου.
Ούτε το πρόσωπό μου.
Ούτε τι φορούσα.
Θέλω μόνο να θυμάσαι ότι σε αγάπησα.
Περισσότερο απ' όσο μπορούν να χωρέσουν οι λέξεις.
Και θέλω να προσέχεις τον μπαμπά σου.
Γιατί όταν εγώ δεν θα μπορώ να είμαι εκεί, εκείνος θα προσπαθήσει να είναι και οι δύο γονείς για σένα.»
Δεν μπορούσα να συνεχίσω.
Η φωνή μου είχε σπάσει.
Η Μελίσα με κοίταξε.
«Κλαις;»
Σκούπισα τα μάτια μου.
«Λίγο.»
«Γιατί;»
«Γιατί η μαμά σε αγαπούσε πολύ.»
Η Μελίσα ακούμπησε το χέρι της πάνω στο δικό μου.
«Το ξέρω.»
Συνέχισα.
Το γράμμα μιλούσε για πράγματα μικρά.
Για το πώς η Τζένα ήθελε η Μελίσα να χορεύει όταν ακούει μουσική.
Να μη φοβάται να λερωθεί.
Να γελάει δυνατά.
Να αγαπά χωρίς να ντρέπεται.
Και στο τέλος υπήρχε μία πρόταση που με έκανε να σταματήσω.
«Και αν κάποια μέρα φορέσεις κάτι που έφτιαξε ο μπαμπάς σου, να ξέρεις ότι πιθανότατα θα είναι λίγο στραβό.»
Η Μελίσα γέλασε.
Εγώ έκλαψα και γέλασα ταυτόχρονα.
«Αυτό είναι σίγουρα η μαμά.»
Στο τέλος του γράμματος υπήρχε ένα τελευταίο σημείωμα:
«Μην ψάχνεις να με βρεις στα πράγματά μου.
Θα με βρεις σε εσένα.»
Η Μελίσα έμεινε σιωπηλή.
Μετά κοίταξε το φόρεμα.
«Είμαι εγώ;»
«Τι;»
«Εκεί είναι η μαμά;»
Άγγιξε την καρδιά της.
«Εδώ;»
Έβαλα το χέρι μου πάνω στο δικό της.
«Ναι.»
Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε αμέσως.
Κρέμασε το φόρεμα δίπλα στο κρεβάτι της.
«Θέλω να το βλέπω.»
«Εντάξει.»
«Μπαμπά;»
«Ναι;»
«Μπορούμε να το κρατήσουμε για πάντα;»
Χαμογέλασα.
«Για πάντα.»
Δεν ήξερα τότε ότι η ιστορία του φορέματος θα έφτανε πολύ πιο μακριά από εκείνη τη σχολική αίθουσα.
Γιατί την επόμενη μέρα η διευθύντρια του σχολείου με κάλεσε.
«Θέλω να σας μιλήσω για κάτι.»
Πήγα στο σχολείο.
Η κυρία Ελένη ήταν εκεί.
Η διευθύντρια επίσης.
«Χθες», μου είπε η διευθύντρια, «αρκετοί γονείς μού είπαν ότι η ιστορία της Μελίσας τους συγκίνησε.»
Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
«Θέλουμε να κάνουμε κάτι.»
«Τι;»
«Να οργανώσουμε μια μικρή εκδήλωση.»
«Για ποιο λόγο;»
Η διευθύντρια χαμογέλασε.
«Για να δείξουμε στα παιδιά ότι τα πράγματα δεν χρειάζεται να είναι καινούρια για να είναι πολύτιμα.»
Με κοίταξε.
«Και θέλουμε η Μελίσα να είναι το κεντρικό πρόσωπο.»
Δεν ήξερα αν έπρεπε να δεχτώ.
Μέχρι που η Μελίσα, όταν της το είπα, με κοίταξε και απάντησε:
«Ναι.»
«Είσαι σίγουρη;»
Έγνεψε.
«Θέλω να δείξω το φόρεμα.»
Και τότε κατάλαβα.
Δεν ντρεπόταν πια.
Το φόρεμα δεν ήταν κάτι που έπρεπε να κρύψει.
Ήταν η ιστορία της.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment