ΜΕΡΟΣ 2: ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΣΤΡΕΦΕ

Στις 12:31 π.μ., ο ντετέκτιβ Ραμίρεζ είχε ήδη δει το πρώτο βίντεο.

«Έβελιν, άκουσέ με προσεκτικά», είπε με χαμηλή φωνή. «Μην αγγίξεις τη βαλίτσα. Μην τους αντιμετωπίσεις. Και, πάνω απ’ όλα, μην τους αφήσεις να καταλάβουν ότι γνωρίζεις τι σχεδιάζουν».

«Δεν πρόκειται να το κάνω», απάντησα.

Κοίταξα προς την πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Ο Ντάνιελ κοιμόταν ακόμη, χωρίς να υποψιάζεται ότι η γυναίκα που θεωρούσε αφελή είχε μόλις ανακαλύψει την πιο επικίνδυνη προδοσία της ζωής της.

«Θέλω να σας στείλω το αρχικό υλικό από την κάμερα», συνέχισα. «Υπάρχουν κι άλλα στοιχεία. Πολύ περισσότερα».

Για λίγα δευτερόλεπτα, ο Ραμίρεζ δεν είπε τίποτα.

Τρεις μήνες νωρίτερα, όταν είχα πάει στο γραφείο του για να του αναφέρω τις ύποπτες αναλήψεις από την Carter Holdings, είχε πιστέψει ότι επρόκειτο για μια συνηθισμένη οικονομική διαφορά ανάμεσα σε δύο επιχειρηματικούς συνεργάτες.

Μέχρι που του έδειξα τα τραπεζικά αρχεία.

Επαναλαμβανόμενες μεταφορές σε εταιρείες-φαντάσματα. Τιμολόγια για υπηρεσίες που δεν είχαν προσφερθεί ποτέ. Υπογραφές που έμοιαζαν με τις δικές μου, αλλά δεν ήταν δικές μου.

Και σε κάθε διαδρομή των χρημάτων υπήρχε ένα όνομα που εμφανιζόταν ξανά και ξανά.

Ντάνιελ Κάρτερ.

«Μου είχες πει ότι υποψιαζόσουν πως ο σύζυγός σου προσπαθούσε να σε απομακρύνει από την εταιρεία», είπε ο ντετέκτιβ. «Αλλά αυτό που μου δείχνεις τώρα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό».

«Ήθελαν να εξαφανίσουν τα χρήματα», απάντησα. «Και όταν άρχισα να πλησιάζω την αλήθεια, αποφάσισαν να εξαφανίσουν εμένα από τη μέση».

«Έχεις αποδείξεις για την πρόθεση της καταγγελίας;»

«Έχω την καταγραφή της Μάργκαρετ. Έχω το τηλεφώνημα. Και έχω τα οικονομικά αρχεία που αποδεικνύουν ότι είχαν λόγο να με φοβούνται».

Ο Ραμίρεζ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Θα ειδοποιήσω τους αρμόδιους. Μην πας στο αεροδρόμιο σαν να μη συμβαίνει τίποτα, αν δεν έχεις πρώτα σαφείς οδηγίες από τις αρχές. Θα επικοινωνήσουμε μαζί σου».

Έκλεισα το τηλέφωνο και κοίταξα την ώρα.

12:46 π.μ.

Είχα ακόμη αρκετές ώρες μέχρι τις έξι.

Αρκετές ώρες για να θυμηθώ πώς είχε αρχίσει όλο αυτό.

---

Την ημέρα που πέθανε ο πατέρας μου, η Carter Holdings ήταν μια επιχείρηση με τρία ξενοδοχεία, δύο μικρά εστιατόρια και δεκάδες εργαζομένους που τον αποκαλούσαν με το μικρό του όνομα.

Εκείνος είχε ξεκινήσει από το μηδέν.

Δεν μου άφησε μόνο χρήματα. Μου άφησε την πεποίθηση ότι μια επιχείρηση χτίζεται με κόπο, αξιοπιστία και σεβασμό προς τους ανθρώπους που εργάζονται γι’ αυτήν.

Εγώ κατείχα το 52% των μετοχών.

Ο Ντάνιελ είχε αναλάβει τη διεύθυνση επειδή, όταν παντρευτήκαμε, πίστευα ότι μπορούσα να τον εμπιστευτώ. Είχε σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, μιλούσε πειστικά και ήξερε να κάνει τους άλλους να αισθάνονται ότι βρίσκονταν στα σωστά χέρια.

Η Μάργκαρετ είχε αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις. Ήταν εξαιρετική στο να δημιουργεί μια εικόνα τελειότητας.

Το πρόβλημα ήταν ότι η εικόνα τους είχε αρχίσει να κοστίζει περισσότερο από την ίδια την επιχείρηση.

Όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες ανεξήγητες απώλειες, ο Ντάνιελ με καθησύχασε.

«Λογιστικά λάθη, Έβελιν. Μην ανησυχείς για πράγματα που δεν καταλαβαίνεις».

Τότε ήταν που χαμογέλασα και σταμάτησα να κάνω ερωτήσεις μπροστά του.

Είχα εργαστεί έντεκα χρόνια ως ελεγκτής λογιστικής απάτης. Ήξερα ότι οι άνθρωποι που κρύβουν κάτι συχνά γίνονται απρόσεκτοι όταν πιστεύουν πως κανείς δεν τους παρακολουθεί.

Έτσι, άρχισα να εξετάζω τα αρχεία μόνη μου.

Και ανακάλυψα ότι σχεδόν 2,4 εκατομμύρια δολάρια είχαν μεταφερθεί σε λογαριασμούς που συνδέονταν με εταιρείες χωρίς πραγματική δραστηριότητα.

Όταν έφτασα στο τελευταίο έγγραφο, τα χέρια μου πάγωσαν.

Μια από τις εγκρίσεις έφερε τη δική μου ηλεκτρονική υπογραφή.

Μόνο που εκείνη την ημέρα βρισκόμουν σε άλλη πολιτεία.

Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει τα στοιχεία μου.

Κάποιος ήθελε να φαίνεται πως εγώ είχα εγκρίνει τις μεταφορές.

Και όσο περισσότερο ερευνούσα, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι η κλοπή των χρημάτων δεν ήταν το μοναδικό τους σχέδιο.

Ήθελαν να με κάνουν να φαίνομαι ένοχη.

---

Στις 2:15 π.μ., το κινητό μου φωτίστηκε.

Μήνυμα από τον Ντάνιελ.

«Αγάπη μου, κοιμάσαι; Μην ξεχάσεις την πτήση σου. Σε αγαπώ».

Το διάβασα δύο φορές.

Ύστερα γέλασα σιωπηλά, χωρίς ίχνος χαράς.

Μόλις λίγες ώρες νωρίτερα, ο ίδιος άνθρωπος είχε συνεννοηθεί με τη μητέρα του για να με παγιδεύσει. Τώρα μου έστελνε ένα τρυφερό μήνυμα, σαν να ήμουν απλώς μια σύζυγος που ετοιμαζόταν για ένα επαγγελματικό ταξίδι.

Δεν του απάντησα.

Αντί γι’ αυτό, άνοιξα τον ασφαλή φάκελο στον υπολογιστή μου.

Εκεί βρίσκονταν τα αντίγραφα των τραπεζικών κινήσεων, τα τιμολόγια, οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες και οι ημερομηνίες που συνέδεαν τον Ντάνιελ με τις ύποπτες μεταφορές.

Δεν ήξερα ακόμη ποιος άλλος συμμετείχε.

Αλλά ήξερα ότι η Μάργκαρετ δεν είχε ενεργήσει μόνη της.

Λίγο πριν από τις τρεις, έλαβα ένα νέο μήνυμα από τον Ραμίρεζ.

«Έχουμε ενημερώσει τις αρμόδιες υπηρεσίες. Μείνε διαθέσιμη και μην κάνεις καμία κίνηση χωρίς συνεννόηση».

Έκλεισα τον υπολογιστή.

Για πρώτη φορά εκείνη τη νύχτα, άφησα τον εαυτό μου να αναπνεύσει κανονικά.

Όμως, λίγο πριν από τις τέσσερις, άκουσα ξανά βήματα στον διάδρομο.

Η πόρτα άνοιξε αργά.

Ο Ντάνιελ εμφανίστηκε στο άνοιγμα, φορώντας το παντελόνι της πιτζάμας του και κρατώντας ένα ποτήρι νερό.

Με κοίταξε για αρκετή ώρα.

«Έβελιν;» ψιθύρισε.

Δεν κινήθηκα.

Εκείνος πλησίασε το κρεβάτι και έσκυψε προς το μέρος μου.

«Αγάπη μου, θέλω να σε ρωτήσω κάτι».

Κράτησα την αναπνοή μου.

Τότε άπλωσε το χέρι του προς το κομοδίνο μου και άγγιξε το ψηφιακό ρολόι.

Το ίδιο ρολόι που κατέγραφε κάθε του κίνηση.

«Περίεργο», μουρμούρισε. «Νόμιζα ότι είχες αλλάξει τις ρυθμίσεις του».

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πιο δυνατά.

Είχε καταλάβει ότι υπήρχε κάμερα;

Ή μήπως είχε έρθει για κάτι πολύ χειρότερο;

Ο Ντάνιελ γύρισε προς τη βαλίτσα μου, χαμογέλασε ανεπαίσθητα και είπε:

«Ελπίζω να μην ξεχάσεις τίποτα σημαντικό στο αεροδρόμιο».

Ύστερα έσβησε το φως και βγήκε από το δωμάτιο.

Περίμενα να απομακρυνθούν τα βήματά του.

Μόλις έμεινα μόνη, άνοιξα αμέσως την εφαρμογή της κάμερας.

Και τότε είδα κάτι που δεν είχα προσέξει νωρίτερα.

Η Μάργκαρετ δεν είχε βάλει μόνο ένα αντικείμενο στη βαλίτσα μου.

Είχε αφήσει και ένα μικρό λευκό χαρτί μέσα στην εσωτερική θήκη.

Έκανα μεγέθυνση στην εικόνα.

Υπήρχαν τρεις λέξεις γραμμένες με κεφαλαία γράμματα:

«ΣΧΕΔΙΟ Β — ΑΝ ΑΠΟΤΥΧΕΙ»

Και κάτω από αυτές, ένα όνομα που δεν περίμενα ποτέ να δω.

Το όνομα του ανθρώπου που είχε υποσχεθεί στον πατέρα μου ότι θα προστάτευε την Carter Holdings, ό,τι κι αν συνέβαινε.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ  3  ➡️