ΜΕΡΟΣ 7: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ 2,4 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ — ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΘΑΨΕΙ

Το κινητό μου άρχισε να δονείται ασταμάτητα.

«ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Εντοπίστηκε νέα απόπειρα μεταφοράς 2.400.000 δολαρίων από εταιρικό λογαριασμό της Carter Holdings.»

Κοίταξα την οθόνη χωρίς να μπορώ να αναπνεύσω κανονικά.

Κάποιος προσπαθούσε να πάρει ξανά τα χρήματα.

Και αυτή τη φορά, ήξερα ότι δεν ήταν απλώς μια παλιά υπόθεση που προσπαθούσα να ξεσκεπάσω. Ήταν κάτι που συνέβαινε εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Κοίταξα την ώρα.

Η απόπειρα είχε πραγματοποιηθεί μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα.

«Όχι…» ψιθύρισα. «Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση.»

Ο Ντάνιελ στεκόταν λίγα μέτρα μακριά, μιλώντας χαμηλόφωνα με έναν υπάλληλο ασφαλείας του αεροδρομίου. Όταν σήκωσε το βλέμμα του και με είδε να κοιτάζω το κινητό μου, η έκφρασή του άλλαξε.

Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, το πρόσωπό του έχασε κάθε ίχνος ψυχραιμίας.

Ύστερα χαμογέλασε.

«Εύελυν, τι συμβαίνει;» με ρώτησε πλησιάζοντας.

Έκλεισα την οθόνη.

«Τίποτα που να σε αφορά.»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

«Είμαστε παντρεμένοι επτά χρόνια. Φυσικά και με αφορά.»

«Τότε ίσως θα έπρεπε να μου εξηγήσεις γιατί κάποιος προσπαθεί να μεταφέρει 2,4 εκατομμύρια δολάρια από την εταιρεία μας.»

Ο Ντάνιελ πάγωσε.

Δεν είπε τίποτα.

Δεν ρώτησε από ποιον λογαριασμό. Δεν ρώτησε αν η μεταφορά είχε ολοκληρωθεί. Δεν έδειξε έκπληξη για το ποσό.

Απλώς με κοίταξε.

Και αυτή η σιωπή ήταν πιο αποκαλυπτική από οποιαδήποτε ομολογία.

«Πώς το ξέρεις αυτό;» με ρώτησε τελικά.

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Άρα ξέρεις για ποια μεταφορά μιλάω.»

«Δεν είπα αυτό.»

«Δεν χρειάστηκε.»

Πριν προλάβει να απαντήσει, εμφανίστηκε η Μάργκαρετ. Το πρόσωπό της ήταν χλωμό, αλλά τα μάτια της παρέμεναν ψυχρά.

«Τι συμβαίνει εδώ;» ρώτησε.

Ο Ντάνιελ γύρισε προς το μέρος της.

«Τίποτα.»

«Μην τολμήσεις να μου πεις ψέματα», είπα. «Κάποιος προσπαθεί να αδειάσει ξανά τον εταιρικό λογαριασμό. Και οι δυο σας φαίνεστε να γνωρίζετε περισσότερα απ’ όσα παραδέχεστε.»

Η Μάργκαρετ με πλησίασε τόσο ώστε να μπορώ να μυρίσω το άρωμά της.

«Πρόσεχε, Εύελυν. Δεν ξέρεις με ποιους τα βάζεις.»

Χαμογέλασα αχνά.

«Αυτή είναι η πρώτη αληθινή κουβέντα που μου είπες σήμερα.»

---

Είχα ήδη στείλει στον ντετέκτιβ Ραμίρεζ την ειδοποίηση της τράπεζας. Του έγραψα ότι είχε πραγματοποιηθεί νέα απόπειρα μεταφοράς και ότι ο Ντάνιελ και η Μάργκαρετ βρίσκονταν μαζί μου στο αεροδρόμιο.

Η απάντησή του ήρθε σχεδόν αμέσως.

«Μην τους αντιμετωπίσεις άλλο. Κράτησε όλα τα μηνύματα. Μην αγγίξεις κανένα ύποπτο αντικείμενο. Οι αρμόδιες αρχές θα χειριστούν την υπόθεση.»

Υπάκουσα.

Δεν ήθελα να τους δώσω την ευκαιρία να ισχυριστούν ότι είχα καταστρέψει αποδεικτικά στοιχεία ή ότι προσπαθούσα να επηρεάσω την έρευνα.

Όμως υπήρχε κάτι που έπρεπε να κάνω.

Άνοιξα το αρχείο με τα έγγραφα που είχα συγκεντρώσει τους τελευταίους μήνες. Οι ύποπτες πληρωμές, οι εταιρείες-φαντάσματα, οι υπογραφές που δεν έμοιαζαν με τη γραφή του πατέρα μου…

Και εκείνο το σημείωμα:

«Ντάνιελ — συνάντηση με Ρ.Χ. Επείγον. Να ελεγχθούν οι μεταφορές πριν από την Παρασκευή.»

Ρ.Χ.

Ρίτσαρντ Χέιλ.

Ο οικογενειακός δικηγόρος που γνώριζε κάθε μυστικό της Carter Holdings.

Ο άνθρωπος που δεν απαντούσε πλέον στις κλήσεις μου.

Έστειλα στον Ραμίρεζ το σημείωμα και το έγγραφο με την ύποπτη υπογραφή του πατέρα μου. Δεν ήξερα ακόμη αν ο Ρίτσαρντ είχε συμμετάσχει σε κάποιο σχέδιο ή αν είχε προσπαθήσει να το σταματήσει.

Ήξερα μόνο ότι έπρεπε να βρεθεί.

Και έπρεπε να μάθω τι είχε συμβεί τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας μου.

---

Λίγο αργότερα, ένας αστυνομικός πλησίασε τον Ντάνιελ και του ζήτησε να παραμείνει διαθέσιμος για ερωτήσεις σχετικά με την αναφορά που είχε γίνει στο όνομά μου.

Ο Ντάνιελ διατήρησε το χαμόγελό του.

«Φυσικά. Θέλω κι εγώ να ξεκαθαριστεί αυτή η παρεξήγηση.»

Αλλά όταν ο αστυνομικός απομακρύνθηκε, έσκυψε προς το μέρος μου.

«Δεν έχεις ιδέα τι κάνεις», ψιθύρισε.

«Τότε εξήγησέ μου.»

«Δεν μπορώ.»

«Ή δεν θέλεις;»

Τα μάτια του σκοτείνιασαν.

«Ο πατέρας σου δεν ήταν ο άνθρωπος που νομίζεις.»

Τα λόγια του με χτύπησαν σαν γροθιά.

«Τι εννοείς;»

Για μια στιγμή, φάνηκε έτοιμος να συνεχίσει. Τα χείλη του άνοιξαν, αλλά η Μάργκαρετ τον άρπαξε από το μπράτσο.

«Ντάνιελ, σταμάτα.»

Την κοίταξα.

«Γιατί; Τι φοβάσαι ότι θα μου πει;»

Η Μάργκαρετ δεν απάντησε.

Αντί γι’ αυτό, έβγαλε το κινητό της και απομακρύνθηκε βιαστικά.

Τότε κατάλαβα κάτι που δεν είχα σκεφτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Ίσως η Μάργκαρετ να μην προσπαθούσε απλώς να με παγιδεύσει.

Ίσως να προσπαθούσε να κρατήσει τον Ντάνιελ σιωπηλό.

---

Στις 6:42 το απόγευμα, έλαβα ένα νέο μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

«Αν θέλεις να μάθεις τι συνέβη πραγματικά στον πατέρα σου, έλεγξε το αρχείο με τίτλο Ε-17. Μην εμπιστευτείς τον Ντάνιελ. Αλλά μην εμπιστευτείς ούτε τη Μάργκαρετ.»

Από κάτω υπήρχε μία ακόμη γραμμή:

«Ο Ρίτσαρντ Χέιλ δεν εξαφανίστηκε. Κρύβεται από τον άνθρωπο που του έδωσε εντολή να αλλοιώσει τα έγγραφα.»

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Ποιος είχε δώσει την εντολή;

Ο Ντάνιελ;

Η Μάργκαρετ;

Ή κάποιος που δεν είχα καν υποψιαστεί;

Έψαξα στα αποθηκευμένα αρχεία της εταιρείας από το κινητό μου. Το αρχείο Ε-17 δεν βρισκόταν στον συνηθισμένο φάκελο. Θυμήθηκα, όμως, ότι ο πατέρας μου συνήθιζε να κρατά αντίγραφα σημαντικών εγγράφων σε έναν παλιό, προστατευμένο φάκελο που είχαμε χρησιμοποιήσει πριν από χρόνια.

Δοκίμασα τον κωδικό που μου είχε μάθει όταν ήμουν μικρή.

Η πρόσβαση απορρίφθηκε.

Δοκίμασα ξανά, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας την ημερομηνία της τελευταίας μας συνάντησης.

Η οθόνη άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν τρία αρχεία.

Το πρώτο περιείχε καταγραφές μεταφορών χρημάτων. Το δεύτερο ήταν ένα αντίγραφο εταιρικού εγγράφου με ημερομηνία έξι μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα μου.

Το τρίτο είχε έναν τίτλο που με έκανε να σταματήσω να αναπνέω.

«ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ — ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ».

Πάτησα πάνω του.

Δεν ήταν βίντεο. Ήταν ένα ηχητικό αρχείο διάρκειας μόλις τριών λεπτών.

Πριν πατήσω την αναπαραγωγή, κοίταξα γύρω μου. Ο Ντάνιελ μιλούσε με τον αστυνομικό. Η Μάργκαρετ είχε επιστρέψει, αλλά στεκόταν μακριά.

Έβαλα τα ακουστικά.

Η φωνή του πατέρα μου ακούστηκε αδύναμη, σαν να δυσκολευόταν να μιλήσει.

«Αν ακούς αυτό το μήνυμα, Εύελυν, σημαίνει ότι δεν πρόλαβα να σου εξηγήσω όσα ανακάλυψα…»

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Ύστερα ακούστηκε μια δεύτερη φωνή.

Μια ανδρική φωνή που αναγνώρισα αμέσως.

Του Ντάνιελ.

«Δεν έχεις άλλη επιλογή. Αν αποκαλύψεις τις μεταφορές, θα καταστραφούμε όλοι.»

Ο πατέρας μου απάντησε με δυσκολία:

«Δεν με νοιάζει η εταιρεία. Με νοιάζει η κόρη μου.»

Ακολούθησε ένας θόρυβος, σαν να έπεσε κάτι στο πάτωμα.

Και μετά η φωνή του Ντάνιελ, χαμηλή και τρομακτικά ήρεμη:

«Τότε θα πρέπει να διαλέξεις ποιον θα προστατεύσεις.»

Το αρχείο τελείωσε.

Έμεινα ακίνητη, με τα δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό μου.

Δεν ήξερα ακόμη τι ακριβώς είχε συμβεί εκείνη τη νύχτα. Το ηχητικό δεν αποδείκνυε ότι ο Ντάνιελ είχε προκαλέσει τον θάνατο του πατέρα μου.

Αλλά αποδείκνυε ότι μου είχε κρύψει κάτι πολύ σημαντικό.

Και τώρα καταλάβαινα γιατί φοβόταν τόσο πολύ να μιλήσει.

Ξαφνικά, το κινητό μου δονήθηκε ξανά.

Ήταν μήνυμα από τον ντετέκτιβ Ραμίρεζ.

«Εύελυν, πρέπει να έρθεις αμέσως στο τμήμα. Εντοπίσαμε τον Ρίτσαρντ Χέιλ. Ζήτησε να μιλήσει μαζί σου, αλλά έθεσε έναν όρο.»

Πριν προλάβω να απαντήσω, ήρθε και το δεύτερο μήνυμα:

«Είπε ότι θα αποκαλύψει ποιος έδωσε την εντολή για την πλαστογραφία, μόνο αν του υποσχεθείς ότι δεν θα αφήσεις ποτέ τον Ντάνιελ να μάθει τι υπάρχει στο δεύτερο αρχείο.»

Κοίταξα ξανά τον φάκελο.

Υπήρχε πράγματι ένα δεύτερο αρχείο που δεν είχα ανοίξει.

Και αυτή τη φορά, δίπλα στο όνομά του, υπήρχε μια προειδοποίηση:

«ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΜΟΝΟ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΙΝΔΥΝΟΥ — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΥΝ.»

Σήκωσα το βλέμμα μου προς τον Ντάνιελ.

Εκείνος με κοιτούσε ήδη.

Και από την έκφρασή του κατάλαβα ότι είχε μόλις συνειδητοποιήσει πως είχα βρει κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να δω.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…

ΜΕΡΟΣ  8   ➡️