ΜΕΡΟΣ 6: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

ΜΕΡΟΣ 6: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Διάβασα το μήνυμα της Μάργκαρετ ξανά και ξανά.

«Αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια, πρέπει να μάθεις τι έκανε ο Ντάνιελ πριν φτάσει το ασθενοφόρο».

Για δύο χρόνια, προσπαθούσα να συμφιλιωθώ με τον θάνατο του πατέρα μου.

Οι γιατροί είχαν μιλήσει για ξαφνική καρδιακή επιπλοκή. Ο Ντάνιελ ήταν εκείνο το βράδυ μαζί του. Εκείνος είχε καλέσει το ασθενοφόρο και είχε ενημερώσει εμένα και τους υπόλοιπους συγγενείς.

Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, ο πατέρας μου είχε ήδη πεθάνει.

Ο Ντάνιελ με είχε αγκαλιάσει, ενώ εγώ έκλαιγα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να μιλήσω.

«Έκανα ό,τι μπορούσα, αγάπη μου», μου είχε ψιθυρίσει.

Κι εγώ τον είχα πιστέψει.

Τώρα, όμως, η ίδια φράση ακουγόταν διαφορετική μέσα στο μυαλό μου.

Έκανα ό,τι μπορούσα.

Ή μήπως δεν είχε κάνει όσα έπρεπε;

«Ραμίρεζ, πρέπει να σας πω κάτι για τον θάνατο του πατέρα μου», είπα.

Ο ντετέκτιβ άφησε αμέσως τον φάκελο που κρατούσε.

Του περιέγραψα το τελευταίο τηλεφώνημα. Του είπα για τα λόγια που δεν είχα καταλάβει τότε και για το γεγονός ότι ο Ντάνιελ ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που είχε μείνει μαζί με τον πατέρα μου.

Δεν έκρυψα τίποτα.

Όταν τελείωσα, ο Ραμίρεζ έμεινε σιωπηλός για λίγο.

«Έβελιν, αυτό που σου είπε η Μάργκαρετ είναι ένας ισχυρισμός. Δεν γνωρίζουμε αν είναι αληθινός. Δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο θάνατος του πατέρα σου συνδέεται με την οικονομική υπόθεση χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία».

«Το καταλαβαίνω», απάντησα. «Αλλά θέλω να εξεταστεί».

«Θα δούμε ποια αρχεία υπάρχουν και τι μπορεί να επαληθευτεί».

Ένιωσα ανακούφιση που κάποιος αντιμετώπιζε τα λόγια μου σοβαρά, χωρίς να βγάζει βιαστικά συμπεράσματα.

Γιατί αυτή τη φορά, δεν ήθελα να πιστέψω κανέναν μόνο και μόνο επειδή μιλούσε με αυτοπεποίθηση.

Ούτε τον Ντάνιελ.

Ούτε τη Μάργκαρετ.

Ούτε καν τον δικηγόρο που είχε προστατεύσει την οικογένειά μας για χρόνια.

Ήθελα αποδείξεις.

---

Στις 5:26 μ.μ., ο Ραμίρεζ επέστρεψε με μια πληροφορία που δεν περίμενα.

«Βρήκαμε τα στοιχεία επικοινωνίας του νοσοκομείου και την αρχική καταγραφή της κλήσης για το ασθενοφόρο. Θα ζητήσουμε να εξεταστούν στο πλαίσιο της έρευνας, εφόσον είναι διαθέσιμα και μπορούν να μας δοθούν νόμιμα».

«Τι περιμένετε να βρείτε;» τον ρώτησα.

«Δεν ξέρω ακόμη. Θέλουμε να εξακριβώσουμε τη χρονική ακολουθία των γεγονότων και να διαπιστώσουμε αν υπάρχει οποιαδήποτε ασυμφωνία στις καταγραφές».

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

Ο κόσμος συνέχιζε κανονικά τη ζωή του.

Άνθρωποι έμπαιναν και έβγαιναν από το αεροδρόμιο, αγκάλιαζαν τους αγαπημένους τους και βιάζονταν να προλάβουν τις πτήσεις τους.

Κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω αν ο άνθρωπος που κοιμόταν δίπλα μου επί επτά χρόνια είχε κρύψει ένα τόσο μεγάλο μυστικό.

«Υπάρχει κάτι ακόμη», είπα.

Έβγαλα από την τσάντα μου ένα μικρό, παλιό σημειωματάριο.

Ήταν του πατέρα μου.

Το είχα κρατήσει μετά την κηδεία του, μαζί με μερικά προσωπικά αντικείμενα που δεν είχα καταφέρει να αποχωριστώ.

Δεν το είχα διαβάσει ποτέ ολόκληρο. Υπήρχαν οικονομικές σημειώσεις, ονόματα συνεργατών και υπενθυμίσεις για συναντήσεις.

Το είχα πάρει μαζί μου επειδή ήθελα να συγκρίνω ορισμένες παλιές συναλλαγές με τα αρχεία της εταιρείας.

Ο Ραμίρεζ φόρεσε γάντια και μου ζήτησε να του δείξω τις σελίδες που θεωρούσα σχετικές.

Στη σελίδα με ημερομηνία τρεις ημέρες πριν από τον θάνατο του πατέρα μου, υπήρχε μια σύντομη σημείωση.

«Ντάνιελ — συνάντηση με Ρ.Χ. Επείγον. Να ελεγχθούν οι μεταφορές πριν από την Παρασκευή».

Τα αρχικά Ρ.Χ. μπορούσαν να αντιστοιχούν στον Ρίτσαρντ Χέιλ.

Δεν ήταν απόδειξη ότι είχε κάνει κάτι παράνομο.

Ήταν, όμως, ένας λόγος να ελεγχθεί η συνάντηση.

«Δεν θυμάμαι αυτή τη συζήτηση», είπα. «Ο πατέρας μου δεν μου είχε αναφέρει ότι υποψιαζόταν τον Ντάνιελ».

Ο Ραμίρεζ σημείωσε την ημερομηνία.

«Ίσως να είχε ανακαλύψει κάτι. Ίσως να επρόκειτο για συνηθισμένη εταιρική συνάντηση. Θα χρειαστεί να εξετάσουμε το υπόλοιπο υλικό».

Έκλεισα το σημειωματάριο.

Για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια, ένιωσα ότι πλησίαζα σε μια απάντηση.

Αλλά φοβόμουν τι θα σήμαινε αυτή η απάντηση για τη ζωή μου.

---

Το βράδυ, έφτασε ένα ακόμη μήνυμα από τον Ντάνιελ.

«Πρέπει να μιλήσουμε. Η μητέρα μου μού είπε ότι σου έστειλε κάτι. Μην την πιστέψεις. Είναι αναστατωμένη και δεν σκέφτεται καθαρά».

Το διάβασα προσεκτικά.

Η Μάργκαρετ είχε πράγματι στείλει το μήνυμα. Αλλά ο Ντάνιελ γνώριζε ήδη ότι είχε επικοινωνήσει μαζί μου.

Πώς;

Του απάντησα:

«Τι ακριβώς μου έστειλε η μητέρα σου;»

Η απάντησή του ήρθε αμέσως.

«Δεν έχει σημασία. Θέλω μόνο να γυρίσεις σπίτι για να συζητήσουμε σαν δύο ενήλικες».

Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.

Δεν του είχα πει τι έγραφε το μήνυμα.

Κι όμως, προσπαθούσε ήδη να με πείσει να το αγνοήσω.

Δεν απάντησα.

Αντί γι’ αυτό, προώθησα τη συνομιλία στον Ραμίρεζ, σύμφωνα με τις οδηγίες του.

Ύστερα άνοιξα το τελευταίο ηχητικό μήνυμα που μου είχε αφήσει ο πατέρας μου.

Το είχα κρατήσει από εκείνη την τελευταία εβδομάδα.

Η φωνή του ακούστηκε ήρεμη, λίγο κουρασμένη.

«Έβελιν, όταν επιστρέψεις, θέλω να καθίσουμε οι δυο μας. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα στην εταιρεία που πρέπει να σου εξηγήσω. Μην ανησυχείς ακόμη. Θα τα συζητήσουμε από κοντά».

Ακολούθησε μια παύση.

Και μετά πρόσθεσε:

«Μέχρι τότε, μην υπογράψεις τίποτα που δεν έχεις διαβάσει προσωπικά».

Το μήνυμα τελείωνε εκεί.

Το είχα ακούσει πολλές φορές μετά τον θάνατό του, αλλά ποτέ δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία στα τελευταία λόγια.

Τώρα, ένιωσα ένα βάρος να πιέζει το στήθος μου.

Ο πατέρας μου είχε σχεδιάσει να μου μιλήσει για την εταιρεία.

Δεν πρόλαβε ποτέ.

Και λίγες ημέρες αργότερα, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες συναλλαγές που δεν μπορούσα να εξηγήσω.

---

Την επόμενη ημέρα, ο Ραμίρεζ με κάλεσε για να με ενημερώσει ότι η έρευνα συνεχιζόταν.

Δεν μου υποσχέθηκε συλλήψεις.

Δεν μου είπε ότι ο Ντάνιελ ήταν ένοχος.

Μου είπε μόνο ότι οι αρχές εξέταζαν τα στοιχεία και ότι δεν έπρεπε να επιστρέψω μόνη μου σε μια κατάσταση που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλειά μου.

Για πρώτη φορά, σκέφτηκα σοβαρά ότι ίσως να μην επέστρεφα ποτέ στο σπίτι που μοιραζόμουν με τον σύζυγό μου.

Δεν ήξερα αν ο γάμος μας μπορούσε να σωθεί.

Δεν ήξερα αν ήθελα να σωθεί.

Ήξερα μόνο ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να ζω δίπλα σε έναν άνθρωπο που ίσως είχε οργανώσει την παγίδευσή μου.

Και τότε, λίγο πριν κλείσω το τηλέφωνο, ο Ραμίρεζ είπε κάτι που με έκανε να ανατριχιάσω.

«Έβελιν, υπάρχει ένα τελευταίο ζήτημα που πρέπει να γνωρίζεις. Το γραφείο του Ρίτσαρντ Χέιλ μάς ενημέρωσε ότι ο ίδιος δεν είναι διαθέσιμος. Κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει πού βρίσκεται από χθες το βράδυ».

«Έχει εξαφανιστεί;» ρώτησα.

«Δεν μπορούμε ακόμη να το χαρακτηρίσουμε έτσι. Απλώς δεν έχουμε καταφέρει να επικοινωνήσουμε μαζί του».

Έκλεισα το τηλέφωνο με τρεμάμενα χέρια.

Ο Ρίτσαρντ ήταν ο άνθρωπος που γνώριζε τις διαθήκες, τις εταιρικές συμφωνίες και τα οικονομικά μυστικά της οικογένειάς μας.

Αν είχε πράγματι κάποια σχέση με όσα συνέβαιναν, η απουσία του θα μπορούσε να δυσκολέψει την έρευνα.

Λίγο αργότερα, έλαβα ένα τελευταίο μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

Δεν είχε χαιρετισμό.

Δεν είχε εξήγηση.

Μόνο μία πρόταση:

«Ο πατέρας σου δεν πέθανε γνωρίζοντας την αλήθεια. Πέθανε προσπαθώντας να την αποκαλύψει».

Κοίταξα το μήνυμα για πολλή ώρα.

Δεν ήξερα ποιος το είχε στείλει.

Δεν ήξερα αν έλεγε την αλήθεια ή αν προσπαθούσε να με τρομοκρατήσει.

Αλλά ήξερα ότι έπρεπε να το παραδώσω αμέσως στον Ραμίρεζ.

Και καθώς πάτησα την αποστολή, εμφανίστηκε μια δεύτερη ειδοποίηση.

Αυτή τη φορά, ήταν από την τράπεζα της Carter Holdings.

Είχε εντοπιστεί νέα προσπάθεια μεταφοράς χρημάτων από τον εταιρικό λογαριασμό.

Το ποσό;

2,4 εκατομμύρια δολάρια.

Τα ίδια χρήματα που προσπαθούσα να εντοπίσω εδώ και τρεις μήνες.

Και η εντολή είχε δοθεί μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ  7   ➡️