ΜΕΡΟΣ 1 – «ΚΥΡΙΕ ΑΣΤΥΝΟΜΕ, ΜΗ ΜΕ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ!» — Η 9ΧΡΟΝΗ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΞΥΠΟΛΥΤΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ
Με λένε Ανδρέα Λυμπερόπουλο.
Είμαι τριάντα δύο ετών και υπηρετώ στην Ελληνική Αστυνομία.
Εκείνο το πρωινό του Οκτωβρίου, πίστευα ότι θα ήταν άλλη μία συνηθισμένη βάρδια στο κέντρο της Αθήνας.
Δεν ήξερα ότι πριν δύσει ο ήλιος, θα είχα ανακαλύψει ένα μυστικό που κάποιος κρατούσε θαμμένο για δεκαεπτά χρόνια.
Ο ήλιος είχε μόλις φωτίσει τις παλιές προσόψεις της Πλάκας.
Οι πρώτοι τουρίστες περπατούσαν στα στενά, τα καφενεία άνοιγαν και οι καταστηματάρχες ετοίμαζαν τις βιτρίνες τους.
Στάθηκα δίπλα στο περιπολικό μου, κοντά σε ένα φαρμακείο, όταν άκουσα μια μικρή φωνή.
«Κύριε…»
Γύρισα.
Δεν είδα κανέναν.
«Κύριε αστυνόμε…»
Η φωνή ερχόταν από το στενό πέρασμα ανάμεσα στο φαρμακείο και ένα παλιό κτίριο.
Πλησίασα.
Και τότε την είδα.
Ένα μικρό κορίτσι, περίπου εννέα ετών, καθόταν κουλουριασμένο πίσω από έναν κάδο.
Φορούσε ένα γαλάζιο φόρεμα.
Τα μαλλιά της ήταν ανακατεμένα.
Το ένα της παπούτσι έλειπε.
Και κρατούσε σφιχτά μια παλιά φωτογραφία.
Γονάτισα σε μικρή απόσταση.
«Γεια σου, μικρή μου. Πώς σε λένε;»
Το κορίτσι με κοίταξε τρομαγμένο.
«Είσαι αληθινός αστυνομικός;»
Έδειξα το υπηρεσιακό μου σήμα.
«Ναι. Με λένε Ανδρέα.»
«Και βοηθάς τα παιδιά;»
Η ερώτησή της με ξάφνιασε.
«Φυσικά.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Τότε σε παρακαλώ… μη με πας σπίτι.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Γιατί;»
«Γιατί εκείνοι θα με βρουν.»
«Ποιοι;»
Κοίταξε πίσω από τον ώμο μου.
«Οι άνθρωποι που πήραν τη μαμά μου.»
Έμεινα ακίνητος.
«Πότε έγινε αυτό;»
«Χθες το βράδυ.»
«Πού;»
Δεν απάντησε.
Αντί γι' αυτό, άπλωσε το χέρι της.
Μου έδωσε τη φωτογραφία.
Ήταν παλιά.
Οι άκρες της είχαν κιτρινίσει.
Έδειχνε τρεις ανθρώπους μπροστά από ένα λευκό σπίτι.
Έναν άνδρα.
Μια γυναίκα.
Και ένα μικρό αγόρι.
Κοίταξα καλύτερα.
Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή.
Το αγόρι στη φωτογραφία ήμουν εγώ.
Ήμουν περίπου δεκαπέντε χρονών.
Δίπλα μου στεκόταν η μητέρα μου.
Και ο άνδρας…
Ήταν ο πατέρας μου.
Ο άνθρωπος που είχε εξαφανιστεί πριν από δεκαεπτά χρόνια.
Σήκωσα απότομα το βλέμμα.
«Πού βρήκες αυτή τη φωτογραφία;»
Το κορίτσι άρχισε να τρέμει.
«Μου την έδωσε η μαμά.»
«Γιατί;»
«Μου είπε ότι αν της συμβεί κάτι, πρέπει να βρω τον άνδρα που είναι στη φωτογραφία.»
Έδειξε εμένα.
«Εσένα.»
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Πώς ξέρει η μητέρα σου ποιος είμαι;»
Το κορίτσι χαμήλωσε τη φωνή.
«Επειδή λέει ότι ο μπαμπάς σου δεν πέθανε.»
Δεν μπόρεσα να μιλήσω.
Η μητέρα μου μου είχε πει ότι ο πατέρας μου είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα.
Δεν είχα δει ποτέ τη σορό του.
Δεν είχα μάθει ποτέ τις λεπτομέρειες.
Και τώρα ένα άγνωστο παιδί μου έλεγε ότι ίσως ζούσε.
«Πώς σε λένε;» τη ρώτησα ξανά.
«Ειρήνη.»
«Ειρήνη, άκουσέ με. Θα σε βοηθήσω. Αλλά πρέπει να μου πεις πού είναι η μητέρα σου.»
Η μικρή κοίταξε προς τον δρόμο.
Το πρόσωπό της χλώμιασε.
«Ήρθαν.»
Γύρισα.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο είχε σταματήσει στην άκρη του δρόμου.
Δύο άνδρες βγήκαν.
Ο ένας κοίταζε επίμονα προς το φαρμακείο.
Η Ειρήνη άρπαξε το χέρι μου.
«Μην τους αφήσεις να με πάρουν!»
Σηκώθηκα και στάθηκα μπροστά της.
Έβαλα το χέρι στον ασύρματο.
«Κέντρο, εδώ Λυμπερόπουλος. Χρειάζομαι άμεσα ενίσχυση και ασφαλή μεταφορά ανηλίκου.»
Ο ψηλότερος άνδρας πλησίασε.
«Καλημέρα, αστυνόμε. Ψάχνουμε την ανιψιά μας.»
Δεν απάντησα αμέσως.
«Πώς τη λένε;»
«Ειρήνη.»
«Και το επώνυμό της;»
Ο άνδρας δίστασε.
Μόνο για ένα δευτερόλεπτο.
Αλλά το πρόσεξα.
«Παπαγεωργίου», είπε τελικά.
Πίσω μου η μικρή ψιθύρισε:
«Δεν είναι θείος μου.»
Ο άνδρας χαμογέλασε.
«Το παιδί είναι αναστατωμένο. Η μητέρα της νοσηλεύεται.»
Τον κοίταξα.
«Σε ποιο νοσοκομείο;»
Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.
«Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας δώσω τέτοιες πληροφορίες.»
Έκανα ένα βήμα μπροστά.
«Κι εγώ δεν νομίζω ότι θα πάρετε το παιδί χωρίς να ελεγχθούν τα στοιχεία σας.»
Ο δεύτερος άνδρας έβαλε το χέρι στην τσέπη του.
Το βλέμμα μου καρφώθηκε πάνω του.
«Κρατήστε τα χέρια σας σε κοινή θέα.»
Τότε ακούστηκε μια σειρήνα από το βάθος.
Οι δύο άνδρες αντάλλαξαν μια γρήγορη ματιά.
Και άρχισαν να απομακρύνονται.
«Σταθείτε!» φώναξα.
Ο ψηλότερος γύρισε.
Με κοίταξε με ένα παράξενο χαμόγελο.
Και είπε:
«Ανδρέα, καλύτερα να μη συνεχίσεις.»
Πάγωσα.
Δεν του είχα πει το μικρό μου όνομα.
Ο άνδρας μπήκε στο αυτοκίνητο.
Πριν κλείσει την πόρτα, πρόσθεσε:
«Ο πατέρας σου έκανε το ίδιο λάθος. Και ξέρεις πολύ καλά πώς τελείωσε η ιστορία του.»
Το αυτοκίνητο έφυγε.
Η Ειρήνη άρχισε να κλαίει.
Κι εγώ έμεινα να κοιτάζω τον άδειο δρόμο.
Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το κορίτσι δεν είχε βρεθεί τυχαία μπροστά μου.
Κάποιος την είχε στείλει να με βρει.
Και κάποιος άλλος ήταν αποφασισμένος να μας σταματήσει.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment