ΜΕΡΟΣ 2 – «Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!» — ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ
Δεν είχα συνηθίσει να φοβάμαι.
Είχα αντιμετωπίσει ένοπλες ληστείες, επικίνδυνες καταδιώξεις και περιστατικά όπου ένα λάθος μπορούσε να στοιχίσει ζωές.
Αλλά εκείνο το πρωί φοβόμουν.
Όχι για τον εαυτό μου.
Για το κορίτσι που κρατούσε το χέρι μου.
Και για όσα ίσως ανακάλυπτα σχετικά με τον πατέρα μου.
Η συνάδελφός μου, η υπαστυνόμος Κατερίνα Μάρκου, έφτασε λίγα λεπτά αργότερα.
«Ανδρέα, τι συμβαίνει;»
Της έδειξα τη φωτογραφία.
Η Κατερίνα την κοίταξε.
«Αυτός είσαι εσύ;»
«Ναι.»
«Και ο άνδρας δίπλα σου;»
«Ο πατέρας μου.»
Η έκφρασή της άλλαξε.
Γνώριζε την ιστορία.
Ή τουλάχιστον όσα πίστευα μέχρι εκείνη την ημέρα.
«Νόμιζα ότι είχε πεθάνει.»
«Κι εγώ.»
Η Ειρήνη στεκόταν δίπλα μας.
Έτρεμε.
Η Κατερίνα γονάτισε.
«Ειρήνη, είσαι ασφαλής μαζί μας. Θα φροντίσουμε να ενημερωθούν οι αρμόδιες υπηρεσίες για να σε προστατεύσουν.»
Το κορίτσι έγνεψε.
«Μπορώ να σας πω κάτι;»
«Φυσικά.»
«Η μαμά μου είπε να μη δώσω σε κανέναν το φόρεμά μου.»
Κοίταξα το γαλάζιο φόρεμά της.
«Γιατί;»
Η Ειρήνη έδειξε την εσωτερική ραφή.
«Επειδή έχει κάτι μέσα.»
Η Κατερίνα την οδήγησε σε έναν ασφαλή χώρο, όπου μια γυναίκα αστυνομικός τη βοήθησε να αλλάξει ρούχα.
Λίγο αργότερα, μας παρέδωσαν ένα μικρό αντικείμενο.
Ήταν ένα μεταλλικό κλειδί.
Στην άκρη του υπήρχε χαραγμένος ένας αριθμός.
317.
Το κοίταξα.
«Τι ανοίγει;»
Η Ειρήνη κούνησε το κεφάλι.
«Δεν ξέρω.»
«Η μητέρα σου δεν σου είπε;»
«Μόνο ότι ο άνθρωπος της φωτογραφίας θα καταλάβαινε.»
Ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.
Ο άνθρωπος της φωτογραφίας.
Εγώ.
Η Κατερίνα με τράβηξε στην άκρη.
«Ανδρέα, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι όλα όσα λέει το παιδί είναι ακριβή. Μπορεί να επαναλαμβάνει πράγματα που δεν καταλαβαίνει.»
«Το ξέρω.»
«Και οι άνδρες που εμφανίστηκαν;»
«Ο ένας ήξερε το όνομά μου.»
«Τότε πρέπει να καταγραφούν όλα.»
Έγνεψα.
Η Κατερίνα συνέχισε:
«Και κάτι ακόμη. Δεν θα χειριστείς μόνος σου μια υπόθεση που συνδέεται προσωπικά με την οικογένειά σου.»
Είχε δίκιο.
Αλλά ήξερα πως δεν θα μπορούσα να μείνω αμέτοχος.
Το απόγευμα, ενώ η Ειρήνη βρισκόταν υπό προστασία, επέστρεψα στο σπίτι της μητέρας μου.
Η μητέρα μου, η Άννα Λυμπεροπούλου, ήταν εξήντα ενός ετών.
Μόλις με είδε, κατάλαβε ότι κάτι είχε συμβεί.
«Ανδρέα; Είσαι καλά;»
Δεν απάντησα.
Έβγαλα τη φωτογραφία.
Την ακούμπησα στο τραπέζι.
Η μητέρα μου πάγωσε.
«Πού τη βρήκες;»
«Μου την έδωσε ένα παιδί.»
«Ποιο παιδί;»
«Ένα κοριτσάκι που λέγεται Ειρήνη.»
Η μητέρα μου άφησε το ποτήρι που κρατούσε.
Έπεσε στο πάτωμα.
Έσπασε.
«Ειρήνη;»
Η φωνή της μόλις που ακουγόταν.
«Τη γνωρίζεις;»
Δεν απάντησε.
«Μαμά, κοίταξέ με.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Πού είναι;»
«Ασφαλής.»
Η μητέρα μου κάθισε απότομα.
«Δόξα τω Θεώ…»
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Ξέρεις ποια είναι.»
Έκλεισε τα μάτια.
«Ναι.»
«Ποια είναι;»
Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει.
«Η κόρη της γυναίκας που προσπαθούσε να βρει τον πατέρα σου.»
Έμεινα ακίνητος.
«Τι σημαίνει αυτό;»
Η μητέρα μου σηκώθηκε.
Πήγε σε ένα παλιό συρτάρι.
Έβγαλε έναν φάκελο.
Μου τον έδωσε.
«Υποσχέθηκα ότι δεν θα σου τον έδειχνα ποτέ.»
Τον άνοιξα.
Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.
Η ημερομηνία ήταν δεκαεπτά χρόνια πριν.
Και στην πρώτη γραμμή έγραφε:
«Άννα, αν συμβεί κάτι σε μένα, μην αφήσεις τον Ανδρέα να πιστέψει ότι τον εγκατέλειψα.»
Η υπογραφή ήταν του πατέρα μου.
Σήκωσα τα μάτια.
«Μαμά…»
Η μητέρα μου άρχισε να τρέμει.
«Ο πατέρας σου δεν σκοτώθηκε σε δυστύχημα.»
«Τότε τι έγινε;»
Με κοίταξε.
«Εξαφανίστηκε την ημέρα που ανακάλυψε ότι κάποιοι χρησιμοποιούσαν ένα παλιό υπόγειο κτίριο στην Αθήνα για να κρύβουν ανθρώπους και έγγραφα.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Ποιο κτίριο;»
Η μητέρα μου κοίταξε το κλειδί που κρατούσα.
Και το πρόσωπό της άσπρισε.
«Ανδρέα… από πού βρήκες το κλειδί 317;»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment