ΜΕΡΟΣ 2 – Η ΟΚΤΑΧΡΟΝΗ ΑΝΙΨΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΕ ΚΡΥΦΑ ΜΙΑ ΞΑΝΘΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ… ΑΛΛΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥ
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα.
Καθόμουν στην κουζίνα, κοιτάζοντας το άδειο κάθισμα του Ρόμπερτ.
Η φωνή της Έμιλι επαναλαμβανόταν στο μυαλό μου.
«Δεν θα έχεις ούτε το σπίτι σου».
Γιατί να πει κάτι τέτοιο;
Το επόμενο πρωί τηλεφώνησα στη δικηγόρο Πατρίσια Γουίλιαμς.
Ήταν μια έμπειρη γυναίκα γύρω στα πενήντα, με ήρεμη φωνή και βλέμμα που δεν άφηνε τίποτα να περάσει απαρατήρητο.
Της εξήγησα τα πάντα.
Την ξαφνική απόφαση του Ρόμπερτ.
Την άλλη γυναίκα.
Τις απαιτήσεις του για την περιουσία.
Και όσα είχε ακούσει η Έμιλι.
Η Πατρίσια έμεινε σιωπηλή για λίγο.
«Κάθριν, θέλω να σε ρωτήσω κάτι πολύ σημαντικό. Ποιος διαχειριζόταν τους επενδυτικούς λογαριασμούς σας;»
«Ο Ρόμπερτ».
«Είχες πρόσβαση σε όλα τα οικονομικά έγγραφα;»
«Όχι. Μου έλεγε πάντα ότι δεν χρειαζόταν να ανησυχώ».
Η Πατρίσια ακούμπησε το στυλό της.
«Αυτό με ανησυχεί».
«Γιατί;»
«Επειδή ο σύζυγός σου φαίνεται να έχει προετοιμάσει αυτό το διαζύγιο πολύ πριν σου το ανακοινώσει».
Ένιωσα ένα ρίγος.
«Τι πρέπει να κάνω;»
«Να συγκεντρώσουμε νόμιμα όλα τα οικονομικά στοιχεία στα οποία έχεις πρόσβαση. Και να μην υπογράψεις τίποτα χωρίς να το εξετάσουμε».
Εκείνο το απόγευμα άρχισα να ψάχνω τα παλιά μας αρχεία.
Βρήκα φορολογικές δηλώσεις.
Αντίγραφα λογαριασμών.
Έγγραφα επενδύσεων.
Και τότε ανακάλυψα κάτι περίεργο.
Ένα ποσό 85.000 δολαρίων είχε μεταφερθεί από έναν κοινό λογαριασμό σε μια εταιρεία που δεν αναγνώριζα.
Λίγους μήνες αργότερα είχε γίνει άλλη μία μεταφορά.
Και μετά άλλη μία.
Συνολικά, εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια είχαν εξαφανιστεί από λογαριασμούς που πίστευα ότι χρηματοδοτούσαν τη συνταξιοδότησή μας.
Όταν έδειξα τα στοιχεία στην Πατρίσια, το πρόσωπό της σκοτείνιασε.
«Κάθριν, πρέπει να ερευνήσουμε πού πήγαν αυτά τα χρήματα».
«Πιστεύεις ότι τα έκλεψε;»
«Δεν μπορούμε ακόμη να το συμπεράνουμε. Αλλά οι συναλλαγές χρειάζονται εξήγηση».
Εκείνο το βράδυ η Έμιλι ήρθε ξανά στο σπίτι.
Καθόταν στο χαλί και ζωγράφιζε.
Ξαφνικά σήκωσε το κεφάλι.
«Θεία Κάθι;»
«Ναι, αγάπη μου;»
«Βρήκες τα χαμένα λεφτά;»
Την κοίταξα έκπληκτη.
«Ποια χαμένα λεφτά;»
Η μικρή άφησε κάτω τους μαρκαδόρους της.
«Αυτά που ο θείος Ρόμπερτ έλεγε ότι πρέπει να κρύψει».
Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή.
«Πότε τον άκουσες να το λέει αυτό;»
«Όταν ήταν εκεί η ξανθιά κυρία».
«Θυμάσαι τι ακριβώς είπε;»
Η Έμιλι έγνεψε.
«Είπε ότι θα αγοράσουν ένα σπίτι στη Φλόριντα και ότι εσύ δεν πρέπει να μάθεις τίποτα».
Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.
Η μικρή συνέχισε:
«Και η κυρία είπε ότι πρέπει να προσέχουν τις υπογραφές».
«Ποιες υπογραφές;»
Η Έμιλι ανασήκωσε τους ώμους.
«Δεν ξέρω. Αλλά ο θείος Ρόμπερτ είπε ότι είχε βρει κάποιον που μπορούσε να τις φτιάξει».
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το διαζύγιό μου δεν αφορούσε μόνο έναν άντρα που είχε σταματήσει να αγαπά τη γυναίκα του.
Αφορούσε ένα σχέδιο που ίσως είχε ξεκινήσει χρόνια πριν.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment