ΜΕΡΟΣ 7 – «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ!» — Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ
Η συνάντηση έγινε σε ασφαλή χώρο, με τη γνώση τω
ν αρμόδιων αρχών.
Είχα περάσει όλη τη νύχτα άυπνος.
Κάθε λεπτό που περνούσε έμοιαζε με ώρα.
Και όταν η πόρτα άνοιξε, ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.
Ένας ηλικιωμένος άνδρας μπήκε αργά.
Τα μαλλιά του ήταν γκρίζα.
Το πρόσωπό του γεμάτο ρυτίδες.
Αλλά τα μάτια του…
Ήταν τα ίδια μάτια που θυμόμουν από την παιδική μου ηλικία.
«Ανδρέα…»
Δεν μπόρεσα να μιλήσω.
Ο πατέρας μου στάθηκε μπροστά μου.
«Παιδί μου…»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
«Πατέρα;»
Έγνεψε.
Και τότε τον αγκάλιασα.
Τον κράτησα τόσο σφιχτά, σαν να φοβόμουν ότι θα εξαφανιζόταν ξανά.
«Πού ήσουν;» ψιθύρισα.
Ο πατέρας μου άρχισε να κλαίει.
«Συγγνώμη, παιδί μου.»
«Σε περίμενα.»
«Το ξέρω.»
«Κάθε γενέθλια… κάθε Χριστούγεννα…»
Η φωνή μου έσπασε.
«Σε περίμενα.»
Ο πατέρας μου με κράτησε σφιχτά.
«Δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε σκεφτώ.»
Μείναμε έτσι για αρκετή ώρα.
Όταν τελικά καθίσαμε, μου εξήγησε όσα μπορούσε.
Πριν από δεκαεπτά χρόνια, είχε ανακαλύψει έγγραφα που συνέδεαν τον Βίκτωρα Δεληγιάννη με σοβαρές οικονομικές απάτες και παράνομες μεταβιβάσεις ακινήτων.
Η Σοφία, τότε έφηβη, είχε γίνει μάρτυρας ενός εγκλήματος που συνδεόταν με το κύκλωμα.
Ο πατέρας μου την είχε βοηθήσει να προστατευτεί.
Όμως οι απειλές είχαν φτάσει μέχρι το σπίτι μας.
«Γιατί δεν επέστρεψες όταν πέρασαν τα χρόνια;» τον ρώτησα.
Χαμήλωσε το βλέμμα.
«Στην αρχή δεν μπορούσα. Αργότερα φοβόμουν ότι η επιστροφή μου θα σας έθετε ξανά σε κίνδυνο. Και ύστερα…»
Σταμάτησε.
«Ύστερα τι;»
«Ύστερα ντρεπόμουν που είχαν περάσει τόσα χρόνια.»
Έμεινα σιωπηλός.
«Δεν έπρεπε να αποφασίσεις μόνος σου για τη ζωή μας», του είπα.
Ο πατέρας μου έγνεψε.
«Έχεις δίκιο.»
Δεν υπήρχε εύκολη συγχώρεση.
Ούτε μία αγκαλιά μπορούσε να σβήσει δεκαεπτά χρόνια απουσίας.
Αλλά για πρώτη φορά είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο που μπορούσε να μου απαντήσει.
Λίγο αργότερα, η Κατερίνα μπήκε στο δωμάτιο.
«Έχουμε εξέλιξη.»
Σηκώθηκα.
«Τι έγινε;»
«Ο Δεληγιάννης επικοινώνησε με έναν συνεργάτη του. Η επικοινωνία καταγράφηκε νόμιμα στο πλαίσιο της έρευνας.»
Ο πατέρας μου ανασηκώθηκε.
«Τι είπε;»
Η Κατερίνα μας κοίταξε.
«Ότι θα φύγει από τη χώρα πριν από τα μεσάνυχτα.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Και τα στοιχεία;»
Ο πατέρας μου έβγαλε από τον φάκελό του ένα μικρό αποθηκευτικό μέσο.
«Εδώ βρίσκονται αντίγραφα των εγγράφων που κράτησα.»
Η Κατερίνα το παρέλαβε σύμφωνα με τη διαδικασία.
«Θα εξεταστούν από τους ειδικούς.»
Ο πατέρας μου έγνεψε.
«Υπάρχουν και πρωτότυπα έγγραφα.»
«Πού;»
«Σε ασφαλές σημείο. Θα δώσω την τοποθεσία στον εισαγγελέα.»
Η Κατερίνα τον κοίταξε.
«Αυτό μπορεί να αλλάξει όλη την υπόθεση.»
Ο πατέρας μου πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Το ελπίζω.»
Λίγες ώρες αργότερα, η αστυνομία εντόπισε τον Δεληγιάννη.
Είχε προσπαθήσει να μετακινηθεί με όχημα συνεργάτη του.
Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από ειδικά εξουσιοδοτημένη ομάδα.
Εγώ δεν συμμετείχα.
Περίμενα με τον πατέρα μου και τη μητέρα μου.
Για πρώτη φορά μετά από δεκαεπτά χρόνια, καθόμασταν και οι τρεις στο ίδιο δωμάτιο.
Η μητέρα μου κρατούσε το χέρι του.
Δεν μιλούσε.
Απλώς έκλαιγε.
Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν η Κατερίνα.
Απάντησα.
«Πες μου.»
Η φωνή της ήταν σοβαρή.
«Ο Δεληγιάννης συνελήφθη.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Και;»
«Υπάρχει όμως κάτι ακόμη.»
«Τι;»
Η Κατερίνα δίστασε.
«Στο αυτοκίνητό του βρέθηκε ένας φάκελος με το όνομά σου. Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες σου από τότε που ήσουν παιδί μέχρι σήμερα.»
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Γιατί;»
Η Κατερίνα απάντησε χαμηλόφωνα:
«Επειδή, όπως φαίνεται, δεν παρακολουθούσε μόνο τον πατέρα σου. Παρακολουθούσε κι εσένα όλα αυτά τα χρόνια.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…
0 comments:
Post a Comment