ΜΕΡΟΣ 6 – «ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ ΠΟΥ ΠΡΟΔΩΣΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ!» — Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ
Η είδηση έπεσε πάνω μου σαν κεραυνός.
Μια υπηρεσιακή ταυτότητα.
Με το όνομα του διοικητή μου.
Βρέθηκε σε χώρο όπου κρατούσαν παράνομα τη Σοφία Παπαγεωργίου.
Ήθελα να πιστέψω ότι υπήρχε κάποια εξήγηση.
Αλλά όλα έδειχναν να συνδέονται.
Η παλιά φωτογραφία.
Η εξαφάνιση του πατέρα μου.
Η απειλή προς την Ειρήνη.
Και τώρα η ταυτότητα.
Οι αρμόδιοι ερευνητές κάλεσαν τον Ράπτη να δώσει εξηγήσεις.
Δεν συμμετείχα στην ανάκριση.
Αργότερα, όμως, έμαθα ότι είχε ζητήσει να μιλήσει μαζί μου παρουσία του δικηγόρου του και με την άδεια των αρμοδίων.
Η συνάντηση έγινε σε ένα μικρό γραφείο.
Ο Ράπτης καθόταν απέναντί μου.
Για πρώτη φορά δεν έμοιαζε με τον αυστηρό διοικητή που γνώριζα.
Έμοιαζε κουρασμένος.
«Ανδρέα», είπε.
Δεν απάντησα.
«Ξέρω τι σκέφτεσαι.»
Τον κοίταξα.
«Ότι πρόδωσες τον πατέρα μου;»
Έκλεισε τα μάτια.
«Δεν τον πρόδωσα.»
«Τότε γιατί βρέθηκε η ταυτότητά σου εκεί;»
Ο Ράπτης πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Επειδή την είχα χάσει πριν από χρόνια.»
«Και δεν το δήλωσες;»
«Το δήλωσα. Υπάρχει σχετική καταγραφή.»
Έμεινα σιωπηλός.
«Ανδρέα, κάποιος χρησιμοποιεί το όνομά μου.»
«Ποιος;»
Ο Ράπτης με κοίταξε.
«Ο Βίκτωρ Δεληγιάννης.»
Το όνομα με έκανε να ανασηκωθώ.
«Τον γνωρίζεις;»
«Τον γνώριζα.»
«Πώς;»
«Πριν από δεκαεπτά χρόνια, ερευνούσαμε τις οικονομικές του δραστηριότητες.»
«Και ο πατέρας μου;»
«Ήταν βασικός μάρτυρας.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»
Ο Ράπτης χαμήλωσε το βλέμμα.
«Επειδή είχε ζητήσει να προστατευτεί η οικογένειά σας. Και επειδή πίστευα ότι, αν μάθαινες την αλήθεια, θα προσπαθούσες να τον βρεις.»
«Ήμουν δεκαπέντε χρονών!»
«Το ξέρω.»
«Με άφησες να πιστεύω ότι ήταν νεκρός!»
Ο Ράπτης έμεινε σιωπηλός.
«Έκανα λάθη», είπε τελικά. «Αλλά δεν τον παρέδωσα στον Δεληγιάννη.»
Τον κοίταξα.
«Τότε τι συνέβη;»
Ο Ράπτης πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ο πατέρας σου συμφώνησε να μεταφερθεί σε ασφαλή τοποθεσία, επειδή υπήρχε σοβαρή απειλή εναντίον του. Αργότερα χάθηκε η επαφή μαζί του. Για χρόνια δεν γνωρίζαμε αν ζούσε.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Και τώρα;»
«Τώρα ξέρουμε ότι επέστρεψε.»
Έμεινα σιωπηλός.
«Ανδρέα, ο Δεληγιάννης δεν φοβάται εμένα.»
«Ποιον φοβάται;»
Ο Ράπτης με κοίταξε.
«Τον πατέρα σου.»
«Γιατί;»
«Επειδή εκείνος γνωρίζει πού βρίσκονται τα πρωτότυπα έγγραφα που μπορούν να αποδείξουν όσα έκανε.»
Το ίδιο βράδυ, η Σοφία μπόρεσε να δώσει μια πρώτη κατάθεση.
Η Ειρήνη είχε ήδη ενημερωθεί με προσοχή ότι η μητέρα της είχε βρεθεί ζωντανή.
Όταν συναντήθηκαν, το μικρό κορίτσι έτρεξε στην αγκαλιά της.
«Μαμά!»
Η Σοφία την κράτησε σφιχτά.
«Εδώ είμαι, αγάπη μου.»
Η Ειρήνη έκλαιγε.
«Νόμιζα ότι δεν θα σε ξανάβλεπα.»
Η Σοφία τη φίλησε στο μέτωπο.
«Έκανες ακριβώς αυτό που σου είπα. Βρήκες βοήθεια.»
Η μικρή έγνεψε.
«Βρήκα τον κύριο Ανδρέα.»
Η Σοφία σήκωσε τα μάτια προς το μέρος μου.
«Σας ευχαριστώ.»
Δεν ήξερα τι να πω.
«Χαίρομαι που είστε ασφαλείς.»
Η Σοφία πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθετε.»
Την κοίταξα.
«Τι;»
«Ο πατέρας σας δεν κρυβόταν επειδή φοβόταν μόνο για τον εαυτό του.»
«Τότε γιατί;»
Η Σοφία χαμήλωσε τη φωνή.
«Επειδή προστάτευε έναν άνθρωπο που είχε δει τον Δεληγιάννη να διαπράττει ένα σοβαρό έγκλημα.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Ποιον άνθρωπο;»
Η Σοφία με κοίταξε.
«Εμένα. Ήμουν δεκαέξι χρονών όταν ο πατέρας σας με βοήθησε να ξεφύγω. Και από τότε με προστάτευε σαν να ήμουν κόρη του.»
Έμεινα ακίνητος.
Και τότε η Σοφία πρόσθεσε:
«Ο πατέρας σας είναι έτοιμος να εμφανιστεί. Αλλά πρώτα πρέπει να μάθετε γιατί ο Δεληγιάννης ήθελε να εξαφανίσει εμένα και την κόρη μου.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment