ΜΕΡΟΣ 3:
Η Ελένη έμεινε ακίνητη.
Το κινητό έτρεμε στα χέρια της.
Το μήνυμα είχε μόνο μία πρόταση.
«Ξέρουμε για τα δίδυμα… και κάποιος θα κάνει τα πάντα για να μην γεννηθούν ποτέ.»
Καμία υπογραφή.
Κανένας αριθμός.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το μήνυμα εξαφανίστηκε.
Σαν να μην είχε σταλεί ποτέ.
Η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά που δυσκολευόταν να αναπνεύσει.
Ο Ανδρέας μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας δύο φλιτζάνια τσάι.
«Είσαι καλά;»
Η Ελένη προσπάθησε να χαμογελάσει.
«Ναι… απλώς κουράστηκα.»
Δεν του είπε τίποτα.
Δεν ήθελε να του μεταφέρει τον φόβο της χωρίς αποδείξεις.
Αλλά εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε ούτε λεπτό.
Κάθε μικρός θόρυβος έξω από το σπίτι την έκανε να πετάγεται από το κρεβάτι.
Το επόμενο πρωί ο Ανδρέας έφυγε νωρίς για τη δουλειά.
Λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητο, παρατήρησε κάτι περίεργο.
Ένα μαύρο SUV ήταν παρκαρισμένο απέναντι από το σπίτι.
Ο οδηγός φορούσε καπέλο και γυαλιά ηλίου.
Μόλις ο Ανδρέας τον κοίταξε, εκείνος ξεκίνησε αμέσως και εξαφανίστηκε.
«Παράξενο…»
Δεν έδωσε συνέχεια.
Μέχρι που, δύο ώρες αργότερα, ο προϊστάμενός του τον κάλεσε στο γραφείο.
«Ανδρέα, σε ψάχνει κάποιος.»
«Ποιος;»
«Δεν συστήθηκε.»
Στην αίθουσα αναμονής στεκόταν ένας άντρας γύρω στα πενήντα.
Άψογα ντυμένος.
Με ακριβό ρολόι.
Και βλέμμα που δεν έδειχνε κανένα συναίσθημα.
«Είσαι ο Ανδρέας;»
«Ναι.»
Ο άντρας χαμογέλασε ψυχρά.
«Η γυναίκα σου περιμένει δίδυμα, σωστά;»
Ο Ανδρέας πάγωσε.
«Ποιος είστε;»
Ο άγνωστος άφησε έναν φάκελο πάνω στο τραπέζι.
«Άνοιξέ τον όταν θα είσαι μόνος.»
«Τι είναι αυτό;»
«Η αλήθεια.»
Γύρισε την πλάτη του και έφυγε χωρίς να πει άλλη λέξη.
Ο Ανδρέας άνοιξε αμέσως τον φάκελο.
Μέσα υπήρχαν αντίγραφα συμβολαίων.
Ιατρικά έγγραφα.
Και μία φωτογραφία.
Η φωτογραφία έδειχνε την Ελένη πριν από δώδεκα χρόνια, έξω από μια ιδιωτική κλινική γονιμότητας.
«Μα… αυτό είναι αδύνατον…»
Δεν είχε γνωρίσει ακόμα την Ελένη εκείνη την εποχή.
Στο τελευταίο χαρτί υπήρχε μόνο μία πρόταση γραμμένη με κόκκινα γράμματα.
«Τα παιδιά που περιμένει δεν είναι τόσο τυχαία όσο πιστεύεις.»
Ο Ανδρέας ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
Δεν ήξερε τι να πιστέψει.
Ήξερε μόνο ένα πράγμα.
Κάποιος προσπαθούσε να διαλύσει την οικογένειά του.
Έφυγε αμέσως από τη δουλειά.
Στον δρόμο τηλεφωνούσε συνεχώς στην Ελένη.
Δεν απαντούσε.
Όταν έφτασε στο σπίτι…
Η εξώπορτα ήταν μισάνοιχτη.
Το σαλόνι ήταν αναστατωμένο.
Μία καρέκλα είχε πέσει στο πάτωμα.
Το κινητό της Ελένης βρισκόταν σπασμένο δίπλα στην είσοδο.
«Ελένη!»
Καμία απάντηση.
Άρχισε να ψάχνει σε κάθε δωμάτιο.
Μέχρι που άκουσε έναν λυγμό από την κουζίνα.
Η Ελένη καθόταν στο πάτωμα.
Έτρεμε ολόκληρη.
«Τι συνέβη;»
Τον αγκάλιασε δυνατά.
«Ήρθε κάποιος…»
«Ποιος;»
«Δεν είδα το πρόσωπό του.»
«Σου έκανε κακό;»
Κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Άφησε μόνο αυτό…»
Του έδωσε έναν μικρό λευκό φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένας υπέρηχος.
Όχι ο δικός της.
Και ένα σημείωμα.
Ο Ανδρέας το διάβασε μεγαλόφωνα.
«Αν θέλετε να μάθετε ποιος πραγματικά σχεδίασε τη γέννηση αυτών των διδύμων… ελάτε μόνοι σας αύριο στις 8 το βράδυ. Αν ειδοποιήσετε την αστυνομία… δεν θα δείτε ποτέ την αλήθεια.»
0 comments:
Post a Comment