ΜΕΡΟΣ 2:
Η καρδιά της Ελένης χτυπούσε τόσο δυνατά που μπορούσε να την ακούσει μέσα στην απόλυτη σιωπή του εξεταστηρίου.
Ο Ανδρέας κρατούσε σφιχτά το χέρι της.
Κανείς τους δεν μιλούσε.
Ο γιατρός μετακινούσε αργά τον υπέρηχο πάνω στην κοιλιά της, χωρίς να πάρει τα μάτια του από την οθόνη.
Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα.
Έπειτα άλλο ένα λεπτό.
Η Ελένη άρχισε να πανικοβάλλεται.
«Γιατρέ… συμβαίνει κάτι;»
Εκείνος δεν απάντησε αμέσως.
Ζούμαρε ξανά την εικόνα.
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Και χαμογέλασε.
«Συγχαρητήρια…»
Η Ελένη ένιωσε ένα κύμα ανακούφισης.
Όμως ο γιατρός συνέχισε.
«Δεν βλέπω έναν καρδιακό παλμό…»
Η καρδιά της σταμάτησε.
Τα μάτια της γέμισαν φόβο.
«Βλέπω δύο.»
Για μια στιγμή κανείς δεν μίλησε.
Ο Ανδρέας κοίταξε την οθόνη χωρίς να καταλαβαίνει.
«Δύο;»
Ο γιατρός γύρισε το μόνιτορ προς το μέρος τους.
Δύο μικρές σκιές.
Δύο μικροσκοπικές καρδιές που χτυπούσαν ρυθμικά.
«Περιμένετε δίδυμα.»
Η Ελένη έβαλε τα χέρια στο στόμα.
Τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν χωρίς να μπορεί να τα σταματήσει.
Μετά από τόσα χρόνια απογοήτευσης…
Μετά από τόσες προσευχές…
Η ζωή αποφάσισε να τους χαρίσει όχι ένα, αλλά δύο θαύματα.
Ο Ανδρέας γονάτισε δίπλα της.
Την αγκάλιασε.
«Τα καταφέραμε…»
Ο γιατρός χαμογελούσε βλέποντας τη συγκίνησή τους.
«Θα χρειαστεί περισσότερη προσοχή γιατί πρόκειται για δίδυμη κύηση, αλλά μέχρι στιγμής όλα δείχνουν εξαιρετικά.»
Βγαίνοντας από την κλινική, η Ελένη κρατούσε τις πρώτες φωτογραφίες του υπερήχου σαν να κρατούσε ολόκληρο τον κόσμο.
Σταμάτησαν σε ένα μικρό καφέ.
Δεν μπορούσαν να σταματήσουν να κοιτάζουν τις εικόνες.
«Ποιο λες να μοιάζει σε σένα;» αστειεύτηκε ο Ανδρέας.
Η Ελένη γέλασε.
«Αρκεί να είναι υγιή.»
Εκείνο το βράδυ ανακοίνωσαν τα νέα στους γονείς τους.
Η μητέρα της Ελένης ξέσπασε σε κλάματα.
«Προσευχόμουν γι' αυτή τη μέρα εδώ και χρόνια.»
Ο πατέρας της αγκάλιασε τον Ανδρέα.
«Θα γίνεις ο καλύτερος πατέρας.»
Οι εβδομάδες περνούσαν όμορφα.
Η εγκυμοσύνη εξελισσόταν φυσιολογικά.
Η Ελένη ακολουθούσε πιστά όλες τις οδηγίες των γιατρών.
Ξεκούραση.
Καλή διατροφή.
Βιταμίνες.
Τακτικοί έλεγχοι.
Κάθε υπέρηχος έφερνε περισσότερη χαρά.
Τα δύο μωρά μεγάλωναν φυσιολογικά.
Στο πέμπτο μήνα άρχισαν να αισθάνονται τα πρώτα δυνατά κλωτσήματα.
«Νομίζω ότι ήδη μαλώνουν μεταξύ τους», είπε γελώντας ο Ανδρέας.
Η Ελένη χαμογέλασε.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ένιωθε πραγματικά ευτυχισμένη.
Όμως εκείνη η ευτυχία δεν άρεσε σε όλους.
Μία μέρα, καθώς έβγαινε από το σούπερ μάρκετ, ένιωσε πως κάποιος την παρακολουθούσε.
Γύρισε το κεφάλι της.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο απέναντι.
Μέσα καθόταν ένας άντρας με σκούρα γυαλιά.
Μόλις η Ελένη τον κοίταξε…
Εκείνος έβαλε μπροστά τη μηχανή και έφυγε.
«Μάλλον το φαντάστηκα», σκέφτηκε.
Δεν είπε τίποτα στον Ανδρέα.
Δεν ήθελε να τον ανησυχήσει.
Αλλά δύο ημέρες αργότερα, συνέβη ξανά.
Το ίδιο αυτοκίνητο.
Ο ίδιος άντρας.
Το ίδιο παγωμένο βλέμμα.
Και το ίδιο βράδυ…
Ένα άγνωστο μήνυμα εμφανίστηκε στο κινητό της.
«Ξέρουμε για τα δίδυμα… και κάποιος θα κάνει τα πάντα για να μην γεννηθούν ποτέ.»
Η Ελένη ένιωσε το αίμα της να παγώνει.
Δεν ήξερε ποιος το είχε στείλει.
Ούτε γιατί.
Αλλά για πρώτη φορά μετά από μήνες…
Κατάλαβε ότι κάποιος παρακολουθούσε κάθε της κίνηση.
0 comments:
Post a Comment