ΜΕΡΟΣ 3 — Ο πατέρας μου πέθανε αμέσως μετά την έβδομη μέρα — Και τότε ο δικηγόρος του μου είπε ότι είχα πέσει ακριβώς στην παγίδα που είχε σχεδιάσει
Η κηδεία πέρασε σαν όνειρο.
Άνθρωποι που δεν γνώριζα μου έλεγαν:
«Ο Τόμας μιλούσε πολύ για σένα.»
Κάποιος είπε:
«Ήταν το μεγαλύτερο του απωθημένο.»
Ένας άλλος:
«Ήθελε να επανορθώσει.»
Εγώ δεν απαντούσα.
Γιατί δεν ήξερα τι να νιώσω.
Ο άνθρωπος που περίμενα όλη μου τη ζωή είχε τελικά εμφανιστεί.
Και μετά εξαφανίστηκε ξανά.
Αυτή τη φορά οριστικά.
Το επόμενο πρωί έβαλα τα πράγματά μου στη βαλίτσα.
Δεν ήθελα τίποτα από το σπίτι.
Ούτε φωτογραφίες.
Ούτε χρήματα.
Ούτε αναμνήσεις.
Ήθελα απλώς να φύγω.
Έκλεισα τη βαλίτσα.
Τότε ο Ντέιβιντ εμφανίστηκε στην πόρτα.
«Σούζαν.»
«Φεύγω.»
«Το ξέρω.»
Κρατούσε έναν χοντρό φάκελο.
«Δεν θέλω τίποτα.»
«Δεν είναι αυτό που νομίζεις.»
«Δεν με ενδιαφέρει.»
Άφησε τον φάκελο στο τραπέζι.
«Έμεινες επτά μέρες.»
«Ναι.»
«Εθελοντικά.»
«Ναι.»
Με κοίταξε στα μάτια.
«Έπεσες κατευθείαν στην παγίδα του πατέρα σου.»
Πάγωσα.
«Τι παγίδα;»
«Άνοιξε τον φάκελο.»
Τον άνοιξα.
Δεν υπήρχε επιταγή.
Δεν υπήρχε διαθήκη με τεράστιο ποσό.
Υπήρχε ένα έγγραφο.
Το διάβασα.
Και μετά το ξαναδιάβασα.
«Τι είναι αυτό;»
«Το διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος.»
«Του ιδρύματος;»
«Ο Τόμας δημιούργησε ένα ίδρυμα πριν από χρόνια.»
«Γιατί;»
«Για παιδιά που μεγαλώνουν σε ανάδοχη φροντίδα.»
Έμεινα ακίνητη.
«Τι σχέση έχω εγώ;»
Ο Ντέιβιντ έδειξε μια παράγραφο.
«Ο Τόμας έβαλε έναν όρο.»
«Ποιον;»
«Πριν μεταβιβαστεί ο πλήρης έλεγχος, έπρεπε να περάσεις επτά συνεχόμενες μέρες μέσα στο σπίτι του.»
«Γιατί;»
«Ήθελε να δεις τι είχε δημιουργήσει.»
Γέλασα.
«Ήθελε να με κάνει να νιώσω ενοχές.»
«Όχι ακριβώς.»
«Τότε τι;»
«Ήξερε ότι θα θυμώσεις.»
«Το ήξερε πολύ καλά.»
«Και ήξερε ότι θα θέλεις να φύγεις.»
Σιωπή.
«Αλλά ήξερε και κάτι άλλο.»
«Τι;»
«Ότι αν έμενες επτά μέρες, θα είχες δει την πραγματική δουλειά του.»
Κοίταξα ξανά τα έγγραφα.
Υπήρχαν προγράμματα στέγασης.
Υποτροφίες.
Εκπαιδευτικά προγράμματα.
Βοήθεια για νέους που έβγαιναν από ανάδοχη φροντίδα.
«Και η περιουσία;»
«Το μεγαλύτερο μέρος της πήγε στο ίδρυμα.»
«Όλη;»
«Σχεδόν.»
«Και εγώ;»
Ο Ντέιβιντ χαμογέλασε.
«Άφησε μία θέση κενή στο διοικητικό συμβούλιο.»
Έσπρωξα τα χαρτιά μακριά.
«Όχι.»
«Δεν χρειάζεται να την πάρεις.»
«Τότε γιατί είμαι εδώ;»
«Επειδή ήθελε να έχεις την επιλογή.»
Έμεινα σιωπηλή.
Για πρώτη φορά, δεν μπορούσα να αποφασίσω αν ο πατέρας μου προσπαθούσε να με χειραγωγήσει…
ή αν προσπαθούσε, έστω αργά, να μου αφήσει κάτι περισσότερο από χρήματα.
Τότε άκουσα τη φωνή της Καρολάιν πίσω μου.
«Δεν ήταν η παγίδα που νομίζεις.»
Γύρισα.
«Τότε τι ήταν;»
Με κοίταξε με μάτια γεμάτα δάκρυα.
«Να δεις τον εαυτό σου μέσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους.»
Δεν απάντησα.
Και εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα ότι το επόμενο δωμάτιο θα άλλαζε ολόκληρη την εικόνα που είχα για τον πατέρα μου.
0 comments:
Post a Comment