ΜΕΡΟΣ 3 — «Ο άγνωστος άντρας ήξερε το μυστικό του πατέρα μου — και όταν η μαμά αποκάλυψε τι συνέβη όταν ήμουν έξι, κατάλαβα ότι η φιλία μου με τον Νώε είχε ξεκινήσει μέσα από μια τραγωδία»
Το τηλέφωνο της μητέρας μου έπεσε στο πάτωμα.
Για λίγα δευτερόλεπτα, καμία από τις δύο μας δεν μίλησε.
Εγώ κοιτούσα εκείνη.
Εκείνη κοιτούσε το τηλέφωνο.
Και μέσα μου υπήρχε μόνο μία σκέψη.
Ποιος ήταν αυτός ο άντρας;
«Μαμά.»
Δεν απάντησε.
«Μαμά, ποιος ήταν;»
Σήκωσε αργά το κεφάλι.
Τα μάτια της ήταν γεμάτα φόβο.
«Ο άνθρωπος που σου είπα ότι δεν θα ξαναδούμε ποτέ.»
«Αυτός στη φωτογραφία;»
Έγνεψε.
«Ποιος είναι;»
Η μητέρα μου πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ο Μάικλ.»
Το όνομα δεν μου έλεγε τίποτα.
«Ποιος είναι ο Μάικλ;»
Η μητέρα μου κοίταξε τη φωτογραφία.
«Ο αδερφός της μητέρας του Νώε.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Και γιατί ξέρει τον μπαμπά;»
«Γιατί ο πατέρας σου και ο Μάικλ ήταν συνέταιροι.»
«Σε τι;»
«Σε μια εταιρεία.»
«Και τι συνέβη;»
Η μητέρα μου άρχισε να περπατάει νευρικά μέσα στο σαλόνι.
«Όταν ήσουν έξι χρονών, ο πατέρας σου είχε μπλέξει σε μια οικονομική διαμάχη.»
«Τι είδους διαμάχη;»
«Δεν ήταν απλή διαμάχη.»
Σταμάτησε.
«Κάποιος είχε κλέψει χρήματα από την εταιρεία.»
«Ο μπαμπάς;»
«Όχι.»
«Τότε ποιος;»
Η μητέρα μου με κοίταξε.
«Ο Μάικλ.»
Πάγωσα.
«Ο άνθρωπος που είδα απόψε;»
«Ναι.»
«Και ο μπαμπάς τι έκανε;»
«Προσπάθησε να τον σταματήσει.»
Η ιστορία που μου είπε εκείνη τη νύχτα δεν έμοιαζε καθόλου με τις αναμνήσεις που είχα από την παιδική μου ηλικία.
Για μένα, ο πατέρας μου απλώς είχε φύγει.
Αυτό μου είχαν πει.
Ότι η ζωή των ενηλίκων ήταν περίπλοκη.
Ότι δεν έπρεπε να ρωτάω.
Ότι κάποια πράγματα ήταν καλύτερο να μένουν στο παρελθόν.
Αλλά τώρα μάθαινα ότι την εποχή που ήμουν έξι χρονών, ο πατέρας μου προσπαθούσε να αποκαλύψει μια μεγάλη οικονομική απάτη.
«Και ο Μάικλ;»
«Φοβήθηκε ότι θα τον αποκάλυπτε.»
«Τι έκανε;»
Η μητέρα μου έσφιξε τα χέρια της.
«Δεν ξέρω όλα όσα έγιναν εκείνη τη νύχτα.»
«Μα είπες ότι ξέρεις.»
«Ξέρω αρκετά.»
«Τότε πες μου.»
Η μητέρα μου έβαλε το χέρι στο μέτωπό της.
«Ο πατέρας σου είχε μαζέψει αποδείξεις. Έγγραφα. Τραπεζικές μεταφορές. Συμβόλαια.»
«Και;»
«Είπε ότι θα τα έδινε στις αρχές.»
«Και μετά εξαφανίστηκε.»
«Ναι.»
Η φωνή της έσπασε.
«Το ίδιο βράδυ.»
Ένιωσα τα πόδια μου να μουδιάζουν.
«Μου είπατε ότι μας εγκατέλειψε.»
«Αυτό έπρεπε να πιστεύεις.»
«Γιατί;»
Η μητέρα μου με κοίταξε στα μάτια.
«Επειδή φοβόμασταν ότι αν ήξερες την αλήθεια, κάποιος θα προσπαθούσε να σε χρησιμοποιήσει για να τον βρει.»
Ένιωσα θυμό να ανεβαίνει μέσα μου.
«Και ο Νώε;»
Η μητέρα μου έκλεισε τα μάτια.
«Εδώ μπαίνει ο Νώε.»
Θυμήθηκα ξαφνικά την πρώτη μέρα που τον γνώρισα.
Το μικρό του χαμόγελο.
Τα δεινοσαυράκια.
Τις σταφίδες.
Το μικρό του δάχτυλο.
«Υπόσχεση;»
«Υπόσχεση.»
«Ήταν όλα σχεδιασμένα;»
Η μητέρα μου κούνησε αμέσως το κεφάλι.
«Όχι.»
«Τότε γιατί μου είπες ότι ο Νώε μπήκε στη ζωή μου για έναν λόγο;»
«Επειδή ο πατέρας σου είχε ζητήσει από την οικογένεια του Νώε να σε προσέχει.»
«Τι;»
«Πριν εξαφανιστεί.»
Ένιωσα δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια μου.
«Ο μπαμπάς ζήτησε από τη μητέρα του Νώε να με προσέχει;»
«Ναι.»
«Και εκείνη συμφώνησε;»
«Ναι.»
«Και ο Νώε;»
Η μητέρα μου χαμογέλασε πικρά.
«Ο Νώε ήταν παιδί. Δεν ήξερε όλα όσα ξέραμε εμείς.»
«Τότε τι ήξερε;»
«Ήξερε μόνο ότι έπρεπε να είναι φίλος σου.»
«Γιατί;»
«Επειδή ο πατέρας σου φοβόταν ότι κάποιος θα σε απομόνωνε αν εκείνος εξαφανιζόταν.»
Ένιωσα ένα δάκρυ να κυλάει.
«Άρα ο Νώε έγινε φίλος μου για να με προστατεύει;»
«Στην αρχή.»
Αυτές οι δύο λέξεις με διέλυσαν.
Στην αρχή.
«Και μετά;»
Η μητέρα μου χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
«Μετά δεν χρειαζόταν κανείς να του πει να μείνει.»
Το επόμενο πρωί πήγα στο σπίτι του Νώε.
Δεν του τηλεφώνησα.
Δεν ήθελα προειδοποίηση.
Ήθελα απαντήσεις.
Η μητέρα του άνοιξε την πόρτα.
Μόλις με είδε, κατάλαβε.
«Το έμαθες.»
Δεν ήταν ερώτηση.
«Ναι.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Περάστε.»
Ο Νώε καθόταν στο σαλόνι.
Μόλις με είδε, σηκώθηκε.
«Χριστίνα.»
«Πόσα ήξερες;»
Δεν προσπάθησε να το αποφύγει.
«Όχι αρκετά.»
«Πόσα;»
«Ότι ο πατέρας σου είχε εξαφανιστεί για λόγο.»
«Ποιον λόγο;»
«Δεν ήξερα ακριβώς.»
«Ήξερες ότι η οικογένειά σου είχε σχέση με την εξαφάνισή του.»
Ο Νώε κατέβασε το βλέμμα.
«Ναι.»
«Και δεν μου το είπες ποτέ.»
«Ήμουν έξι χρονών.»
«Και στα δεκαέξι;»
Σιωπή.
«Στα δεκαοκτώ;»
Πάλι σιωπή.
«Όταν μου έλεγες ότι είμαι η καλύτερή σου φίλη;»
Σήκωσε το βλέμμα.
«Αυτό ήταν αλήθεια.»
«Πώς μπορώ να ξέρω;»
Ο Νώε πλησίασε.
«Επειδή αν ήμουν μαζί σου μόνο για την υπόσχεση, θα είχα φύγει πριν από χρόνια.»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Θυμάσαι όταν με κορόιδευαν στο σχολείο;»
«Ναι.»
«Θυμάσαι όταν ήσουν άρρωστη πριν τις εξετάσεις;»
«Ναι.»
«Θυμάσαι όταν έκλαιγες για εκείνον τον πρώτο σου φίλο;»
«Ναι.»
«Όλα αυτά δεν είχαν καμία σχέση με τον πατέρα σου.»
Σταμάτησε μπροστά μου.
«Ήσουν η φίλη μου.»
Δεν μπορούσα να απαντήσω.
Γιατί ήξερα ότι αυτό ήταν το μέρος της ιστορίας που φοβόμουν περισσότερο.
Δεν ήθελα να μάθω ότι όλα ήταν ψέμα.
Και τώρα καταλάβαινα ότι ίσως το μεγαλύτερο ψέμα ήταν ότι η φιλία μας είχε ξεκινήσει για έναν λόγο.
Γιατί κάποια στιγμή είχε γίνει κάτι πολύ πιο δυνατό από οποιοδήποτε σχέδιο ενηλίκων.
Τότε η μητέρα του Νώε έφερε ένα κουτί.
Ήταν παλιό.
Ξεθωριασμένο.
Το άφησε πάνω στο τραπέζι.
«Αυτό ανήκε στον πατέρα σου.»
Κοίταξα το κουτί.
«Πού το βρήκες;»
«Μου το έδωσε πριν εξαφανιστεί.»
Άνοιξα το καπάκι.
Μέσα υπήρχαν έγγραφα.
Φωτογραφίες.
Και ένα μικρό κασετόφωνο.
«Τι είναι αυτό;»
«Δεν το έχω ακούσει ποτέ.»
«Γιατί;»
«Γιατί ο πατέρας σου μου ζήτησε να το κρατήσω μέχρι να είσαι αρκετά μεγάλη.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Αρκετά μεγάλη για τι;»
Η γυναίκα με κοίταξε.
«Για να αποφασίσεις μόνη σου αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια.»
Ο Νώε κοίταξε τη μητέρα του.
«Μαμά…»
Εκείνη άνοιξε το κασετόφωνο.
Πάτησε το κουμπί.
Για λίγα δευτερόλεπτα ακούστηκε μόνο θόρυβος.
Μετά…
Μια φωνή.
Μια φωνή που δεν είχα ακούσει εδώ και δώδεκα χρόνια.
Η φωνή του πατέρα μου.
«Αν ακούς αυτή την κασέτα, τότε πιθανότατα δεν κατάφερα να γυρίσω σπίτι.»
Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.
Τα γόνατά μου λύγισαν.
Ο Νώε με έπιασε πριν πέσω.
Η φωνή συνέχισε.
«Χριστίνα, αν κάποτε ακούσεις αυτά τα λόγια, θέλω να ξέρεις κάτι.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Δεν σε εγκατέλειψα.»
Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν.
«Έφυγα επειδή κάποιος απειλούσε εσένα και τη μητέρα σου.»
Κοίταξα τη μητέρα του Νώε.
Εκείνη έκλαιγε σιωπηλά.
Η φωνή του πατέρα μου συνέχισε:
«Και αν είμαι νεκρός… τότε ο άνθρωπος που πρέπει να φοβάσαι δεν είναι αυτός που νομίζεις.»
Η κασέτα έκανε ένα μικρό παράσιτο.
Μετά ακούστηκε μια τελευταία φράση.
«Μην εμπιστευτείς τον Μάικλ.»
Η κασέτα σταμάτησε.
Κανείς δεν μιλούσε.
Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο του Νώε.
Κοίταξε την οθόνη.
Το πρόσωπό του άσπρισε.
«Ποιος είναι;» ρώτησα.
Μου έδειξε την οθόνη.
Ήταν μήνυμα.
Μόνο μία πρόταση:
«Αν θέλετε να μάθετε πού είναι ο πατέρας της Χριστίνας, ελάτε απόψε στη διεύθυνση που θα σας στείλω.»
Και ακριβώς από κάτω υπήρχε μια δεύτερη πρόταση:
«Μην πάρετε την αστυνομία.»
Κοίταξα τον Νώε.
«Δεν θα πας μόνος.»
«Δεν σκοπεύω να πάω.»
«Τότε ποιος θα πάει;»
Με κοίταξε.
«Εμείς.»
Και για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια, η παιδική μας υπόσχεση απέκτησε εντελώς διαφορετικό νόημα.
Δεν ήταν πλέον:
«Θα πάμε μαζί στον χορό.»
Ήταν:
«Δεν θα αφήσουμε ο ένας τον άλλον.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment