ΜΕΡΟΣ 4 — ΜΟΛΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΟΤΙ ΗΜΟΥΝ Η ΧΑΜΕΝΗ ΚΟΡΗ ΤΟΥ, Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΚΑΛΕΙ «ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ»
Ο Τζούλιαν είχε μεταμορφωθεί.
Μόλις λίγα λεπτά πριν, η Έλενα ήταν μια γυναίκα που έπρεπε να κρυφτεί.
Τώρα ήταν η κόρη ενός δισεκατομμυριούχου.
Και ξαφνικά ο Τζούλιαν την έβλεπε διαφορετικά.
«Έλενα, πρέπει να μιλήσουμε ιδιωτικά.»
«Όχι.»
«Μωρό μου—»
«Μην με αποκαλείς έτσι.»
«Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει.»
Η Έλενα χαμογέλασε πικρά.
«Καταλαβαίνω ακριβώς.»
Ο Τζούλιαν προσπάθησε να πιάσει το χέρι της.
Ο Ρίτσαρντ έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Μην την αγγίξεις.»
Ο Τζούλιαν σταμάτησε.
«Κύριε Κένσινγκτον, υπάρχει μια παρεξήγηση.»
«Δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση.»
«Η Έλενα είναι η σύζυγός μου.»
«Και η κόρη μου.»
Ο Τζούλιαν κατάπιε.
Η Έλενα ένιωσε για πρώτη φορά ότι δεν χρειαζόταν να αποδείξει τίποτα.
«Πριν από μία ώρα», είπε, «μου είπες ότι μοιάζω με προσωπικό εστίασης.»
«Ήμουν αγχωμένος.»
«Μου είπες να κρυφτώ.»
«Δεν το εννοούσα έτσι.»
«Μου είπες να πω ότι εργάζομαι στην εκδήλωση.»
«Έλενα…»
«Και τώρα που ανακάλυψες ότι ο πατέρας μου είναι δισεκατομμυριούχος, ξαφνικά είμαι η γυναίκα σου.»
Το πρόσωπο του Τζούλιαν έγινε κατακόκκινο.
«Δεν είναι δίκαιο.»
«Όχι.»
Η Έλενα πήρε μια ανάσα.
«Δεν είναι.»
Ο Ρίτσαρντ γύρισε προς τον Τζούλιαν.
«Απολύεσαι.»
Η αίθουσα αναστατώθηκε.
«Τι;»
«Από αυτή τη στιγμή.»
«Κύριε Κένσινγκτον, η συμφωνία—»
«Ξέχνα τη συμφωνία.»
Ο Τζούλιαν άρχισε να πανικοβάλλεται.
«Σας παρακαλώ.»
«Όχι.»
«Έχω οικογένεια.»
Ο Ρίτσαρντ τον κοίταξε ψυχρά.
«Και η κόρη μου είχε οικογένεια.»
Σιωπή.
«Κι όμως την κάνατε να νιώθει ότι πρέπει να κρυφτεί.»
Η Έλενα κοίταξε τον άντρα που είχε αγαπήσει.
Και ξαφνικά κατάλαβε ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ το φόρεμα.
Το πρόβλημα ήταν ότι ο Τζούλιαν πίστευε πως η αξία ενός ανθρώπου εξαρτάται από το τι φοράει.
Η Έλενα πήρε την τσάντα της.
«Φεύγω.»
Ο Ρίτσαρντ στάθηκε δίπλα της.
Όχι μπροστά.
Όχι πίσω.
Δίπλα.
«Θέλεις να έρθεις μαζί μου;»
Η Έλενα κοίταξε την πόρτα.
Για πρώτη φορά στη ζωή της, δεν ήξερε πού πήγαινε.
Αλλά ήξερε πού δεν ήθελε να επιστρέψει.
«Ναι.»
Βγήκε από την κεντρική είσοδο.
Όχι από την κουζίνα.
Όχι κρυφά.
Όχι σκυφτή.
Και το σκούρο μπλε φόρεμά της φαινόταν ξαφνικά πιο όμορφο από όλα τα διαμάντια της αίθουσας.
0 comments:
Post a Comment