ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΛΕΙΔΙ, ΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΦΟΒΟΤΑΝ ΟΤΙ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙ

Δεν καταλάβαινα.

«Ένα κλειδί;»

Η Ελέιν έγνεψε.

«Ναι.»

«Τι άνοιγε;»

«Δεν ξέρω.»

«Πώς δεν ξέρεις;»

«Επειδή η Ντόρις δεν μου το είπε ποτέ.»

«Αλλά είπες ότι ήσουν εκεί.»

«Ήμουν.»

«Τότε τι έγινε;»

Η Ελέιν πήρε βαθιά ανάσα.

«Η Ντόρις είχε κάτι που ανήκε στον πατέρα σου.»

«Τι;»

«Έγγραφα.»

«Τι έγγραφα;»

«Δεν ξέρω ακριβώς. Ίσως αποδείξεις. Ίσως οικονομικά αρχεία.»

«Και το κλειδί;»

«Υπήρχε ένα δεύτερο κλειδί.»

Ένιωσα το αίμα να παγώνει.

«Έχω ήδη ένα.»

Η Ελέιν με κοίταξε.

«Τι;»

Έβγαλα το ορειχάλκινο κλειδί από την τσάντα μου.

Τα μάτια της άνοιξαν.

«Αυτό δεν είναι το κλειδί που εννοώ.»

«Τότε τι είναι;»

«Το δικό σου ανοίγει το κουτί.»

«Και το άλλο;»

«Άνοιγε κάτι άλλο.»

«Τι;»

«Δεν ξέρω.»

Σηκώθηκε.

«Πρέπει να πάμε στο σπίτι της μητέρας σου.»

Πήγαμε μαζί.

Η Ελέιν άρχισε να ψάχνει παλιά συρτάρια.

«Τι ψάχνεις;»

«Ένα βιβλίο.»

«Τι βιβλίο;»

«Η Ντόρις κρατούσε όλα τα σημαντικά πράγματα μέσα σε βιβλία.»

Μετά από μισή ώρα βρήκαμε ένα παλιό βιβλίο μαγειρικής.

Η Ελέιν το άνοιξε.

Μέσα υπήρχε μια μικρή φωτογραφία.

Πίσω της ήταν γραμμένος ένας αριθμός.

17-4-29.

«Τι είναι αυτό;»

«Δεν ξέρω.»

Η Ελέιν γύρισε τη φωτογραφία.

Στην μπροστινή πλευρά υπήρχε μια παλιά αποθήκη.

«Την αναγνωρίζεις;»

«Όχι.»

Η Ελέιν όμως πάγωσε.

«Εγώ την ξέρω.»

«Πού είναι;»

«Στον παλιό σταθμό.»

«Ποιον σταθμό;»

«Του Νότιου Ντάλας.»

Δεν χάσαμε χρόνο.

Οδηγήσαμε εκεί.

Η αποθήκη ήταν παλιά και σχεδόν εγκαταλειμμένη.

Βρήκαμε μια μεταλλική πόρτα.

Στο πλάι υπήρχε ο αριθμός 17.

Η Ελέιν κοίταξε τη φωτογραφία.

«Εδώ.»

Έψαξα την τσάντα μου.

Το μικρό κλειδί δεν ταίριαζε.

«Άρα δεν είναι αυτό.»

Η Ελέιν έψαξε στις τσέπες της.

Και τότε έβγαλε ένα μικρό κλειδί.

Το κράτησε ψηλά.

«Αυτό βρήκα μετά τον θάνατο της μητέρας μας.»

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Δεν ήξερα τι ανοίγει.»

Το βάλαμε στην κλειδαριά.

Κλικ.

Η πόρτα άνοιξε.

Μέσα υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο.

Ένα μεταλλικό ντουλάπι.

Το ανοίξαμε.

Μέσα υπήρχε ένας φάκελος.

Πάνω του:

«Ντόρις Μπένετ.»

Τον άνοιξα.

Υπήρχαν τραπεζικά έγγραφα.

Συμβόλαια.

Ονόματα εταιρειών.

Και ένα ποσό που με έκανε να καθίσω.

Δεν ήταν χιλιάδες.

Ήταν εκατομμύρια.

«Θεέ μου.»

Η Ελέιν έπιασε το κεφάλι της.

«Αυτό ήταν.»

«Τι;»

«Αυτό φοβόταν.»

«Ποιος τα είχε;»

«Ο πατέρας σου.»

«Και γιατί ήταν εδώ;»

Η Ελέιν κοίταξε τα έγγραφα.

«Επειδή η Ντόρις τα πήρε.»

«Τα έκλεψε;»

«Όχι.»

Σήκωσε ένα χαρτί.

«Ήταν χρήματα που είχαν μεταφερθεί παράνομα.»

Δεν καταλάβαινα.

«Και τι σχέση είχε αυτό με μένα;»

Η Ελέιν βρήκε ένα άλλο έγγραφο.

Ήταν μια παλιά δικαστική δήλωση.

Και εκεί υπήρχε το όνομα του πατέρα μου.

«Αυτός είχε εμπλακεί σε οικονομική απάτη.»

Η φωνή της ήταν σχεδόν ψίθυρος.

«Η Ντόρις ήθελε να τον καταγγείλει.»

«Και;»

«Εκείνος την απείλησε.»

«Με τι;»

Η Ελέιν με κοίταξε.

«Με εσένα.»

Ξαφνικά κατάλαβα γιατί η μητέρα μου είχε κάνει τα πάντα.

Γιατί είχε αλλάξει πόλη.

Γιατί δεν μιλούσε για εκείνον.

Γιατί το πιστοποιητικό γέννησής μου είχε «άγνωστος» στο όνομα του πατέρα.

Γιατί είχε ζήσει μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να μη με βρει.

Τότε ακούσαμε έναν θόρυβο έξω.

Βήματα.

Η Ελέιν πάγωσε.

«Μην κουνηθείς.»

«Τι;»

Τα βήματα πλησίαζαν.

Κάποιος άνοιξε την εξωτερική πόρτα.

Και μια αντρική φωνή ακούστηκε:

«Ξέρω ότι κάποιος είναι μέσα.»

Κοιταχτήκαμε.

Η Ελέιν ψιθύρισε:

«Δεν ήξερα ότι κάποιος εξακολουθεί να ψάχνει αυτά τα έγγραφα.»

Η πόρτα του δωματίου άρχισε να κουνιέται.

Και τότε κατάλαβα.

Η μητέρα μου δεν είχε κρύψει αυτά τα πράγματα μόνο από εμένα.

Τα είχε κρύψει από κάποιον που ίσως ακόμα τα αναζητούσε.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️