ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΑΑΡΩΝ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΞΑΚΟΣΙΑ ΑΤΟΜΑ ΓΥΡΙΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΞΟΥΝ — ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΓΕΛΟΥΝ ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ
Όταν μπήκαμε στην αίθουσα, ένιωσα αμέσως όλα τα βλέμματα πάνω μας.
Ο Άαρον φορούσε το κόκκινο φόρεμα.
Το ίδιο φόρεμα που είχε διαλέξει η Μαίρη.
Το ίδιο φόρεμα που δεν πρόλαβε ποτέ να φορέσει.
Οι ψίθυροι ξεκίνησαν.
«Είναι σοβαρός;»
«Τι κάνει;»
«Το φοράει στ' αλήθεια;»
Κάποιοι γέλασαν.
Ένας μαθητής σήκωσε το κινητό του.
Ένας δεύτερος έκανε το ίδιο.
Ο Άαρον τα έβλεπε όλα.
Το πρόσωπό του όμως παρέμενε ήρεμο.
Μόνο εγώ μπορούσα να δω τα σφιγμένα δάχτυλά του.
Πριν φύγει από κοντά μου, μου είχε πει:
«Μείνε στην τρίτη σειρά.»
«Γιατί;»
«Θέλω να σε βλέπω.»
Έτσι κάθισα στην τρίτη σειρά.
Και περίμενα.
Ένα όνομα.
Έπειτα άλλο.
Έπειτα άλλο.
Μέχρι που ο διευθυντής είπε:
«Άαρον…»
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
Ο γιος μου σηκώθηκε.
Περπάτησε προς τη σκηνή.
Τα γέλια δυνάμωσαν.
Κάποιος ψιθύρισε κάτι.
Ένας άλλος μαθητής τον τραβούσε με το κινητό.
Ο Άαρον όμως δεν σταμάτησε.
Ανέβηκε στη σκηνή.
Έσφιξε το χέρι του διευθυντή.
Πήρε το δίπλωμά του.
Και τότε έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Δεν πήγε προς τους φωτογράφους.
Δεν στάθηκε με τους συμμαθητές του.
Γύρισε.
Κατέβηκε από τη σκηνή.
Και άρχισε να περπατά στον κεντρικό διάδρομο.
Προς εμένα.
Η αίθουσα άρχισε να ψιθυρίζει ξανά.
Ο Άαρον έφτασε στην τρίτη σειρά.
Στάθηκε μπροστά μου.
Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.
«Αυτό είναι για εσένα», είπε.
Μετά ψιθύρισε:
«Και για τις δύο μας.»
Έβαλε το χέρι του στην τσέπη.
Και έβγαλε ένα μικρό, τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί.
Τότε είδα το λουλούδι.
Μια αποξηραμένη κίτρινη μαργαρίτα.
Ένα πέταλο έλειπε.
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν κρατούσε απλώς ένα φόρεμα.
Κρατούσε το τελευταίο κομμάτι της Μαίρης που είχε κρύψει από όλους μας.
0 comments:
Post a Comment