ΜΕΡΟΣ 5 — «Ο Γκρεγκ ζήτησε συγγνώμη από τον Σαμ και αποκάλυψε γιατί είχε γίνει έξαλλος όταν έμαθε ότι η μητέρα του έμενε μαζί του — η αλήθεια πίσω από την οικογένεια της Σούζαν ήταν πολύ πιο οδυνηρή απ’ όσο φανταζόταν κανείς»

Ο Γκρεγκ στεκόταν στην πόρτα.

Δεν είχε μαζί του κανέναν.

Ούτε τη Μάρσι.

Ούτε τη Λόρα.

«Μπορώ να μπω;»

Έκανα στην άκρη.

Κάθισε στον καναπέ.

Για αρκετά δευτερόλεπτα δεν μίλησε.

«Ξέρεις γιατί φοβήθηκα όταν έμαθα ότι η μητέρα μου ήταν εδώ;»

«Επειδή πίστευες ότι θα της έπαιρνα το σπίτι.»

Έσκυψε το κεφάλι.

«Όχι μόνο γι' αυτό.»

Τον κοίταξα.

«Ο πατέρας μου πέθανε πριν από χρόνια. Μετά τη δική του απώλεια, η μητέρα μου έγινε διαφορετική.»

Σταμάτησε.

«Ήταν περήφανη. Δεν ζητούσε ποτέ βοήθεια.»

«Το ξέρω.»

«Αλλά εμείς... συνηθίσαμε να την αφήνουμε να τα κάνει όλα μόνη της.»

Δεν απάντησα.

«Κάθε φορά που τηλεφωνούσε, έλεγε ότι ήταν καλά.»

«Κι εσύ την πίστευες.»

Ο Γκρεγκ με κοίταξε.

«Ναι.»

Για μια στιγμή ένιωσα ότι κοιτούσα τον εαυτό μου.

«Όταν έμαθα ότι ήταν πραγματικά άρρωστη, ένιωσα ότι είχα αποτύχει ως γιος.»

«Και τότε θύμωσες.»

«Ναι.»

«Μαζί μου.»

«Μαζί σου ήταν πιο εύκολο από το να θυμώσω με τον εαυτό μου.»

Η ειλικρίνειά του με αιφνιδίασε.

Ο Γκρεγκ σκούπισε το πρόσωπό του.

«Όταν σε είδα να κάνεις όλα όσα έπρεπε να είχα κάνει εγώ, ένιωσα ντροπή.»

Δεν ήξερα τι να του πω.

«Δεν χρειάζεται να μου ζητάς συγγνώμη.»

«Χρειάζεται.»

Κοίταξε προς το δωμάτιο της μητέρας του.

«Θέλω να έχω χρόνο μαζί της.»

«Τότε πήγαινε μέσα.»

«Φοβάμαι.»

«Κι εγώ φοβόμουν.»

«Για τι;»

«Ότι θα είναι αργά.»

Ο Γκρεγκ έμεινε σιωπηλός.

«Ίσως δεν είναι ακόμα», είπα.

Εκείνο το βράδυ κάθισε δίπλα στη μητέρα του.

Της κράτησε το χέρι.

Δεν είπα τίποτα.

Έφυγα διακριτικά από το δωμάτιο.

Αργότερα άκουσα τη φωνή του.

«Μαμά... συγγνώμη.»

Η Σούζαν απάντησε:

«Ήρθες. Αυτό μετράει.»

Την επόμενη μέρα, η Λόρα έφερε παλιές φωτογραφίες.

Η Μάρσι έφερε φαγητό.

Και όλοι κάθισαν γύρω από το κρεβάτι.

Για πρώτη φορά, δεν υπήρχε συζήτηση για περιουσίες.

Μόνο για αναμνήσεις.

Για τα Χριστούγεννα.

Για τα ταξίδια.

Για τα λάθη.

Για ανθρώπους που είχαν φύγει.

Κάποια στιγμή η Σούζαν κοίταξε εμένα.

«Σαμ, έλα εδώ.»

Πλησίασα.

«Θέλω να τους πεις κάτι.»

«Τι;»

«Πες τους τι μου έλεγες κάθε βράδυ.»

Κοίταξα την οικογένειά της.

«Δεν ξέρω αν πρέπει.»

«Πρέπει.»

Πήρα ανάσα.

«Κάθε βράδυ στις εννέα, μιλούσα στη Σούζαν για τη μητέρα μου.»

Ο Γκρεγκ χαμήλωσε τα μάτια.

«Για χρόνια πίστευα ότι την εγκατέλειψα.»

Η Λόρα έπιασε το χέρι μου.

«Αλλά η Σούζαν μου έδειξε ότι η μητέρα μου δεν το πίστευε αυτό.»

Η Σούζαν χαμογέλασε.

«Γιατί το ήξερε.»

Έπειτα πρόσθεσε:

«Και θέλω να το θυμάστε όλοι.»

«Τι;» ρώτησε ο Γκρεγκ.

«Μην περιμένετε να αρρωστήσει κάποιος για να του πείτε ότι τον αγαπάτε.»

Κανείς δεν μίλησε.

Εκείνο το βράδυ, η οικογένεια της Σούζαν έμεινε μέχρι αργά.

Και για πρώτη φορά, όταν το ρολόι έδειξε εννέα, δεν ήμουν ο μόνος που καθόταν δίπλα της.

Ήταν όλοι εκεί.

Όμως η Σούζαν μου ζήτησε αργότερα να μείνω μόνος μαζί της.

«Υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να σου πω.»

Και η φωνή της ήταν τόσο σοβαρή, που κατάλαβα αμέσως πως αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για τη μητέρα μου.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️