ΜΕΡΟΣ 6 — «Η Σούζαν είπε στον Σαμ ότι είχε ένα τελευταίο μυστικό που δεν είχε αποκαλύψει ούτε στην οικογένειά της — και όσα του είπε εκείνο το βράδυ έκαναν τον 31χρονο να καταλάβει γιατί η ζωή τους είχε διασταυρωθεί ακριβώς τότε»
Έκλεισα την πόρτα.
«Τι συμβαίνει;»
Η Σούζαν με κοίταξε.
«Δεν θέλω να φοβηθείς.»
«Αυτό ακριβώς λες πριν πεις κάτι που πρέπει να φοβηθώ.»
Χαμογέλασε.
«Ίσως γι' αυτό σε συμπαθώ.»
Κάθισα.
«Πες μου.»
Η Σούζαν πήρε βαθιά ανάσα.
«Όταν γνώρισα τη μητέρα σου, ήταν σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής της.»
«Δεν μου το είχε πει ποτέ.»
«Ήταν άνθρωπος που δεν ήθελε να φορτώνει τους άλλους με τα προβλήματά της.»
«Αυτό το έκανε πάντα.»
«Το ξέρω.»
Η Σούζαν σταμάτησε.
«Αλλά υπήρχε κάτι που δεν ήθελε να μάθεις.»
«Τι;»
«Ότι κάποτε φοβήθηκε πως θα χάσει την επαφή μαζί σου.»
Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.
«Γιατί;»
«Επειδή ήσουν μακριά. Είχες τη ζωή σου. Και εκείνη δεν ήθελε να γίνει το βάρος που θα σε τραβούσε πίσω.»
«Άρα γι' αυτό έλεγε πάντα ότι ήταν καλά.»
«Ναι.»
Έσκυψα.
«Θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα.»
Η Σούζαν κούνησε το κεφάλι.
«Όχι.»
«Πώς μπορείς να το λες;»
«Γιατί η μητέρα σου το είπε η ίδια.»
Έπειτα έπιασε το χέρι μου.
«Δεν ήθελε να γίνεις ο άνθρωπος που θα περνούσε τη ζωή του προσπαθώντας να αποδείξει ότι ήταν καλός γιος.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
«Τότε γιατί νιώθω ακόμα ένοχος;»
«Επειδή η αγάπη και η ενοχή μοιάζουν πολύ όταν δεν ξέρεις πώς να τις ξεχωρίσεις.»
Η φράση της έμεινε μέσα μου.
Αργότερα, όταν βγήκα από το δωμάτιο, βρήκα τον Γκρεγκ στην κουζίνα.
«Πώς είναι;»
«Κουρασμένη.»
«Φοβάμαι.»
«Κι εγώ.»
Ο Γκρεγκ με κοίταξε.
«Ξέρεις τι κατάλαβα;»
«Τι;»
«Ότι είχαμε όλοι τόσο πολύ χρόνο και συμπεριφερόμασταν σαν να είχαμε άπειρο.»
Δεν είχα απάντηση.
Τις επόμενες ημέρες, όλοι προσπαθούσαν να αξιοποιήσουν κάθε λεπτό.
Η Λόρα έφερε ένα παλιό άλμπουμ.
Η Μάρσι έφτιαξε το αγαπημένο φαγητό της Σούζαν.
Ο Γκρεγκ επισκεύασε ένα παλιό ράφι που είχε χαλάσει.
Κι εγώ συνέχισα τη μικρή μας τελετουργία.
Κάθε βράδυ στις εννέα.
Μόνο που πλέον δεν μιλούσα για τις αποτυχίες μου.
Μιλούσα για τη μητέρα μου όπως πραγματικά ήταν.
Για το πώς γελούσε.
Για τα φαγητά που μαγείρευε.
Για τις φορές που με μάλωνε επειδή άφηνα τα παπούτσια στη μέση του διαδρόμου.
Η Σούζαν γελούσε.
«Αυτή τη μητέρα θυμάμαι κι εγώ.»
«Την ήξερες καλύτερα απ' όσο νόμιζα.»
«Ίσως.»
«Γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα;»
Η Σούζαν κοίταξε το ταβάνι.
«Γιατί κάποια πράγματα πρέπει να τα μάθεις όταν είσαι έτοιμος να τα ακούσεις.»
Τότε συνειδητοποίησα ότι η Σούζαν δεν μου είχε απλώς δώσει γράμματα.
Μου είχε επιστρέψει ένα κομμάτι της μητέρας μου.
Και ίσως αυτός να ήταν ο πραγματικός λόγος που είχε εμφανιστεί στη ζωή μου εκείνη την περίοδο.
Αλλά λίγες ημέρες αργότερα, η Σούζαν μου ζήτησε κάτι που δεν περίμενα ποτέ.
«Θέλω να κάνεις κάτι όταν εγώ δεν θα μπορώ να το κάνω.»
«Τι;»
Με κοίταξε στα μάτια.
«Να μην αφήσεις την οικογένειά μου να ξαναχαθεί.»
0 comments:
Post a Comment