ΜΕΡΟΣ 6 — Ο Φρανκ Ήξερε Ότι Ο Χρόνος Του Ήταν Περιορισμένος — Και Το Ταξίδι Του Δεν Ήταν Απλώς Για Να Δει Την Κόρη Του
Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.
«Τι εννοείς ότι ήξερε;»
Η Κλερ έκλαιγε.
«Είχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που παρακολουθούσε εδώ και μήνες.»
«Και δεν μου το είπε;»
«Ήθελε να σου το πει.»
«Πότε;»
«Όταν θα γυρνούσε.»
Κοίταξα τη βέρα.
Η προειδοποίηση.
Το τετράδιο.
Το μήνυμα που δεν είχε προλάβει να μου πει.
Όλα άρχισαν να συνδέονται.
Ο Φρανκ δεν είχε πάει απλώς στο εξωτερικό για διακοπές.
Είχε πάει για να τακτοποιήσει πράγματα.
Να συμφιλιωθεί με την Κλερ.
Να γνωρίσει περισσότερο τον Ηλάι.
Να μου πει την αλήθεια.
Και ίσως να προετοιμάσει τη ζωή του χωρίς εκείνον.
«Γιατί δεν μου είπες ότι ήταν άρρωστος;»
Η Κλερ έκλαιγε.
«Μου ζήτησε να μην το κάνω.»
«Και πάλι τον υπάκουσες.»
«Ναι.»
«Γιατί;»
«Επειδή πίστευα ότι θα προλάβαινε να σου το πει μόνος του.»
Αυτή η απάντηση με διέλυσε.
Δεν ήξερα αν ήθελα να την αγκαλιάσω ή να της φωνάξω.
«Πόσο χρόνο νόμιζε ότι είχε;»
«Μήνες.»
«Και πέθανε σε έξι μέρες.»
Η Κλερ έγνεψε.
«Ναι.»
Έμεινα σιωπηλή.
Μετά ρώτησα:
«Γιατί το δαχτυλίδι γράφει “Μην την πιστεύεις”;»
Η Κλερ κοίταξε τη βέρα.
«Δεν ξέρω.»
«Αλλά είπες ότι είδες την επιγραφή.»
«Ναι.»
«Πριν μου τη στείλεις.»
«Ναι.»
«Και πάλι μου την έστειλες.»
Η Κλερ δάκρυσε.
«Γιατί ήξερα ότι ο μπαμπάς ήθελε να ξέρεις κάτι.»
«Τι;»
«Δεν ήξερα τι ακριβώς.»
Εκείνη τη στιγμή, ο Ηλάι εμφανίστηκε ξανά.
Κρατούσε ένα μικρό φάκελο.
«Αυτό το βρήκα μέσα στο σακάκι του παππού.»
Η Κλερ τον κοίταξε.
«Γιατί δεν μου το έδωσες νωρίτερα;»
«Το ξέχασα.»
Μου το έδωσε.
Πάνω υπήρχε γραμμένο το όνομά μου.
ΝΤΑΪΑΝ.
Μόνο αυτό.
Άνοιξα τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.
Η γραφή του Φρανκ.
«Αγαπημένη μου Νταϊάν,
αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να σου πω όσα έπρεπε να σου πω από κοντά.»
Έπρεπε να σταματήσω.
Τα μάτια μου είχαν γεμίσει δάκρυα.
Συνέχισα.
«Πρώτα απ' όλα, λυπάμαι.»
Η λέξη αυτή με έκανε να λυγίσω.
Δεν ήθελα να διαβάσω άλλο.
Αλλά συνέχισα.
«Δεν σου έκρυψα τον Ηλάι επειδή ντρεπόμουν για εκείνον. Σου τον έκρυψα επειδή φοβόμουν ότι θα πληγωθείς από το πόσο πολύ είχα επιτρέψει στην Κλερ να αποφασίζει για τη ζωή μας.»
Σταμάτησα.
Αυτό ήταν διαφορετικό.
Ο Φρανκ δεν έλεγε ότι η Κλερ ήταν αθώα.
Αλλά δεν έλεγε ούτε ότι ήταν ο ίδιος αθώος.
Συνέχισα.
«Έκανα λάθος. Και ξέρω ότι δεν μπορώ να ζητήσω από εσένα να με συγχωρήσεις.»
Ένα δάκρυ έπεσε πάνω στο χαρτί.
«Όμως υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις. Αν συμβεί κάτι πριν επιστρέψω, μην αφήσεις κανέναν να σου πει ότι δεν ήθελα να σου πω την αλήθεια.»
Κοίταξα την Κλερ.
Μετά τη βέρα.
Και ξαφνικά κατάλαβα γιατί ο Φρανκ είχε αλλάξει τη χάραξη.
Δεν ήθελε να μου αφήσει ένα απλό μήνυμα αγάπης.
Ήθελε να με προειδοποιήσει.
Αλλά από τι;
Γύρισα την τελευταία σελίδα.
Και εκεί υπήρχε μία μόνο πρόταση:
«Το μεγαλύτερο μυστικό δεν είναι ο Ηλάι.»
0 comments:
Post a Comment