ΜΕΡΟΣ 7 — «ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΛΑΪ» — Η Τελευταία Σελίδα του Φρανκ Αποκάλυψε Ότι Όσα Ήξερα Ήταν Μόνο Η Αρχή
Κοίταξα την πρόταση ξανά.
Το μεγαλύτερο μυστικό δεν είναι ο Ηλάι.
«Τι σημαίνει αυτό;»
Η Κλερ άρχισε να κλαίει πριν καν απαντήσει.
«Δεν ξέρω.»
«Ξέρεις.»
«Όχι.»
«Κλαιρ.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Υπάρχει κάτι ακόμα.»
Ένιωσα την καρδιά μου να βαραίνει.
«Τι;»
«Ο μπαμπάς είχε αρχίσει να ψάχνει κάτι.»
«Τι;»
«Για τη μητέρα μου.»
Πάγωσα.
Η πρώτη σύζυγος του Φρανκ.
Η γυναίκα για την οποία σχεδόν ποτέ δεν μιλούσαμε.
«Τι έψαχνε;»
«Κάτι που είχε συμβεί πριν από εσένα.»
«Και πριν από τον Ηλάι;»
«Ναι.»
Η Κλερ μου είπε ότι τους τελευταίους μήνες ο Φρανκ είχε ψάξει παλιές επιστολές, τραπεζικά έγγραφα και οικογενειακά αρχεία.
Δεν της είχε εξηγήσει τα πάντα.
Της είχε πει μόνο ότι υπήρχε κάτι που είχε υποσχεθεί να προστατεύσει.
«Τι πράγμα;»
«Δεν ξέρω.»
Άνοιξα ξανά το τετράδιο.
Στις τελευταίες σελίδες υπήρχαν ημερομηνίες.
Ονόματα.
Διευθύνσεις.
Και ένας αριθμός τηλεφώνου.
Ένα όνομα ξεχώριζε.
ΜΑΡΓΑΡΕΤ.
«Ποια είναι η Μάργκαρετ;»
Η Κλερ σήκωσε το βλέμμα.
«Η αδερφή της μητέρας μου.»
«Ζει;»
«Ναι.»
«Και ο Φρανκ την έψαχνε;»
«Ναι.»
Κάλεσα τον αριθμό.
Χτύπησε τρεις φορές.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα απάντησε.
«Παρακαλώ;»
«Με λένε Νταϊάν.»
Σιωπή.
«Ήμουν παντρεμένη με τον Φρανκ.»
Ακολούθησε μεγαλύτερη σιωπή.
Και μετά:
«Ήξερα ότι κάποια μέρα θα με έπαιρνες.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Ο Φρανκ μου είπε ότι αν πέθαινε πριν τελειώσει αυτό που είχε αρχίσει, έπρεπε να μιλήσω σε εσένα.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Τι είχε αρχίσει;»
«Να αποκαλύψει τι συνέβη πριν από σαράντα δύο χρόνια.»
Η ημερομηνία με χτύπησε.
Σαράντα δύο χρόνια.
Η χρονιά που γνώρισα τον Φρανκ.
Η Μάργκαρετ συνέχισε.
«Υπήρχε ένα μυστικό στον πρώτο του γάμο.»
«Τι μυστικό;»
«Ένα παιδί.»
Πάγωσα.
Κοίταξα την Κλερ.
«Η Κλερ;»
«Όχι.»
Η Μάργκαρετ πήρε ανάσα.
«Κάποιος άλλος.»
Δεν μπορούσα να μιλήσω.
«Πού είναι;»
«Αυτό είναι το πρόβλημα.»
«Τι εννοείς;»
«Ο Φρανκ πίστευε ότι το παιδί είχε πεθάνει.»
Η φωνή της έσπασε.
«Αλλά πριν πεθάνει, ανακάλυψε ότι ίσως δεν είχε πεθάνει ποτέ.»
Το δωμάτιο πάγωσε.
Ένιωσα τη βέρα στην τσέπη μου.
ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ.
Ξαφνικά η προειδοποίηση έμοιαζε να αποκτά άλλη σημασία.
«Ποια δεν πρέπει να πιστέψω;»
Η Μάργκαρετ δεν απάντησε αμέσως.
Μετά είπε:
«Την Κλερ.»
Γύρισα προς την κόρη του Φρανκ.
Το πρόσωπό της είχε γίνει άσπρο.
«Γιατί;»
Η Μάργκαρετ ψιθύρισε:
«Επειδή ο Φρανκ είχε αρχίσει να πιστεύει ότι η Κλερ γνώριζε περισσότερα για εκείνο το παιδί απ' όσα σου είχε πει.»
0 comments:
Post a Comment