ΜΕΡΟΣ 7 — ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΓΕΛΟΥΣΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΑΡΩΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ — ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ
Η αίθουσα είχε αλλάξει.
Τα γέλια είχαν σταματήσει.
Τα κινητά παρέμεναν σηκωμένα, αλλά τώρα κανείς δεν τραβούσε βίντεο για να κοροϊδέψει.
Οι άνθρωποι απλώς κοιτούσαν.
Κάποια γυναίκα έκλαιγε.
Ένας μαθητής κατέβασε το κεφάλι.
Και τότε είδα τον Μπεν.
Στεκόταν στο πίσω μέρος της αίθουσας.
Δεν ήξερα ότι είχε έρθει.
Περπάτησε αργά προς τον Άαρον.
Ο Άαρον τον είδε.
Δεν κινήθηκε.
Ο Μπεν σταμάτησε μπροστά του.
Κοίταξε το φόρεμα.
Μετά το λουλούδι.
«Δεν ήξερα», είπε.
Ο Άαρον απάντησε:
«Δεν ρώτησες.»
Ο Μπεν έκλεισε τα μάτια.
«Νόμιζα ότι προσπαθούσες να κάνεις κάποια δήλωση.»
«Έκανα.»
«Τι δήλωση;»
Ο Άαρον κοίταξε τη φωτογραφία της Μαίρης στην οθόνη.
«Ότι δεν την ξεχνάω.»
Ο Μπεν άρχισε να κλαίει.
«Συγγνώμη.»
Ο Άαρον δεν απάντησε αμέσως.
Δεν τον αγκάλιασε.
Δεν του είπε ότι όλα ήταν εντάξει.
Απλώς είπε:
«Δεν χρειάζεται να με συγχωρέσεις εσύ.»
Ο Μπεν τον κοίταξε.
«Τι;»
«Εσύ πρέπει να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.»
Ο Μπεν χαμήλωσε το κεφάλι.
Για πρώτη φορά, είδα τον φίλο του γιου μου να καταλαβαίνει πόσο άδικος είχε υπάρξει.
Και τότε ο διευθυντής πλησίασε.
«Άαρον.»
Ο γιος μου γύρισε.
Ο διευθυντής φαινόταν συγκινημένος.
«Το πρωί σού ζητήσαμε να αλλάξεις.»
Ο Άαρον δεν είπε τίποτα.
«Και κάναμε λάθος.»
Η αίθουσα παρέμεινε σιωπηλή.
«Συγγνώμη.»
Ο Άαρον έγνεψε.
«Ευχαριστώ.»
Ο διευθυντής κοίταξε τη μεγάλη οθόνη.
«Θα ήθελες να πεις κάτι σε όλους;»
Ο Άαρον με κοίταξε.
Έγνεψα.
Και τότε ανέβηκε ξανά στη σκηνή.
Αυτή τη φορά κανείς δεν γέλασε.
0 comments:
Post a Comment