ΜΕΡΟΣ 3 – «ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ!» — Η ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 317 ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΒΗΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ
Η μητέρα μου κοιτούσε το κλειδί σαν να είχε δει φάντασμα.
«Μαμά, μίλησέ μου.»
Δεν απάντησε.
«Τι ανοίγει αυτό το κλειδί;»
Έβαλε το χέρι στο στόμα.
«Δεν είναι δυνατόν…»
«Τι;»
«Το είχα δει πριν από δεκαεπτά χρόνια.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Πού;»
«Στο χέρι του πατέρα σου.»
Κάθισα απέναντί της.
«Θέλω να μου πεις τα πάντα.»
Η μητέρα μου πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ο πατέρας σου εργαζόταν τότε ως τεχνικός σε ένα παλιό κτίριο που είχε χρησιμοποιηθεί για αποθήκευση δημοτικών αρχείων. Μια μέρα ανακάλυψε ότι ορισμένοι χώροι δεν εμφανίζονταν στα επίσημα σχέδια.»
«Και;»
«Άρχισε να κάνει ερωτήσεις.»
«Σε ποιους;»
«Σε ανθρώπους που δεν έπρεπε.»
Η φωνή της έσπασε.
«Λίγες ημέρες πριν εξαφανιστεί, μου είπε ότι είχε βρει κάτι σοβαρό.»
«Τι;»
«Έγγραφα που έδειχναν ότι κάποιοι χρησιμοποιούσαν πλαστές ταυτότητες για να αποκτούν ακίνητα και να μεταφέρουν χρήματα μέσω εικονικών εταιρειών.»
Έμεινα σιωπηλός.
«Και ο πατέρας μου;»
«Προσπάθησε να παραδώσει τα στοιχεία.»
«Στην αστυνομία;»
Η μητέρα μου με κοίταξε.
«Ναι.»
«Τότε γιατί εξαφανίστηκε;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Επειδή κάποιος μέσα στο σύστημα ειδοποίησε εκείνους που ερευνούσε.»
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Ποιος;»
«Δεν ξέρω.»
«Μαμά…»
«Ανδρέα, πραγματικά δεν ξέρω.»
Κοίταξα ξανά το κλειδί.
«Και το 317;»
«Ο πατέρας σου είπε ότι εκεί βρισκόταν η απόδειξη.»
«Πού είναι το εκεί;»
Η μητέρα μου χαμήλωσε το βλέμμα.
«Σε μια παλιά αποθήκη κοντά στον Κεραμεικό.»
Την επόμενη ημέρα ενημέρωσα την Κατερίνα και τον προϊστάμενό μας.
Η υπόθεση δεν μπορούσε να μείνει στα χέρια μου.
Ο διοικητής, ο αστυνομικός διευθυντής Στέφανος Ράπτης, με άκουσε προσεκτικά.
«Λυμπερόπουλε, καταλαβαίνεις ότι έχεις προσωπική εμπλοκή;»
«Ναι, κύριε.»
«Τότε δεν θα συμμετάσχεις στις ανακριτικές ενέργειες χωρίς σχετική εντολή.»
«Κατανοητό.»
Ο Ράπτης κοίταξε τη φωτογραφία.
«Ποιος άλλος γνωρίζει για το κλειδί;»
«Η μητέρα μου, η Κατερίνα και οι συνάδελφοι που το παρέλαβαν.»
Ο διοικητής έγνεψε.
«Θα εξεταστεί επίσημα.»
Το ίδιο απόγευμα, η Κατερίνα με ενημέρωσε ότι είχε εντοπιστεί η αποθήκη.
Ήταν ένα παλιό κτίριο με σκουριασμένα ρολά.
Οι αρμόδιοι ερευνητές είχαν λάβει την απαιτούμενη άδεια για έρευνα.
Το κλειδί 317 αντιστοιχούσε σε ένα μεταλλικό ντουλάπι.
Όταν το άνοιξαν, βρήκαν έναν φάκελο.
Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες.
Έγγραφα.
Και ένα μικρό μαγνητοφωνάκι.
Το πιο παράξενο, όμως, ήταν μια λίστα ονομάτων.
Στην πρώτη σελίδα υπήρχε το όνομα του πατέρα μου.
Νικόλαος Λυμπερόπουλος.
Δίπλα του ήταν γραμμένη μια ημερομηνία.
Η ημέρα της εξαφάνισής του.
Και μια λέξη.
«ΜΕΤΑΦΟΡΑ».
Η Κατερίνα με κοίταξε.
«Ανδρέα…»
«Τι σημαίνει;»
«Δεν ξέρουμε ακόμη.»
Πριν προλάβω να απαντήσω, το τηλέφωνό μου χτύπησε.
Άγνωστος αριθμός.
Απάντησα.
«Παρακαλώ;»
Μια αντρική φωνή ακούστηκε.
Βραχνή.
Κουρασμένη.
«Ανδρέα;»
Πάγωσα.
«Ποιος είναι;»
Σιωπή.
«Ποιος μιλάει;»
Ο άνδρας πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Έχεις ακόμη εκείνο το μικρό σημάδι στο αριστερό σου γόνατο;»
Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.
Είχα αποκτήσει το σημάδι όταν ήμουν επτά χρονών.
Είχα πέσει από το ποδήλατο.
Και μόνο δύο άνθρωποι γνώριζαν πώς είχε συμβεί.
Η μητέρα μου.
Και ο πατέρας μου.
«Ποιος είσαι;» ψιθύρισα.
Η φωνή έσπασε.
«Ανδρέα… είμαι ο πατέρας σου.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment