ΜΕΡΟΣ 4 – «ΠΑΤΕΡΑ, ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ;» — ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΕΛΥΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΤΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΑΠ' ΟΣΟ ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝ
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Κρατούσα το τηλέφωνο στο αυτί μου, αλλά τα χέρια μου είχαν αρχίσει να τρέμουν.
«Πατέρα;»
Η φωνή στην άλλη άκρη έμεινε σιωπηλή για λίγο.
«Ναι, παιδί μου.»
Έκλεισα τα μάτια.
Για δεκαεπτά χρόνια είχα φανταστεί αυτή τη στιγμή.
Είχα αναρωτηθεί τι θα του έλεγα αν τον ξανάβλεπα.
Είχα σκεφτεί ότι θα τον αγκάλιαζα.
Ότι θα του ζητούσα εξηγήσεις.
Ότι θα του φώναζα.
Αλλά τώρα δεν μπορούσα να πω τίποτα.
«Πού ήσουν;» κατάφερα τελικά να ψιθυρίσω.
Ο άνδρας αναστέναξε.
«Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω.»
«Δεκαεπτά χρόνια;»
«Το ξέρω.»
«Με άφησες να πιστεύω ότι είσαι νεκρός!»
Η φωνή μου ανέβηκε.
Η Κατερίνα με κοίταξε ανήσυχη.
Ο άνδρας απάντησε χαμηλόφωνα:
«Ήταν ο μόνος τρόπος να μείνετε ζωντανοί.»
«Ποιοι μας απειλούσαν;»
Σιωπή.
«Πατέρα!»
«Δεν μπορώ να σου πω από το τηλέφωνο.»
«Τότε πού είσαι;»
«Στην Αθήνα.»
Ένιωσα ένα κύμα θυμού.
«Ήσουν εδώ;»
«Όχι πάντα.»
«Και τώρα;»
«Τώρα επέστρεψα επειδή η γυναίκα που με βοήθησε κινδυνεύει.»
Η Ειρήνη.
Η μητέρα της.
Όλα συνδέονταν.
«Ποια είναι αυτή η γυναίκα;»
«Η Σοφία Παπαγεωργίου.»
«Η μητέρα της Ειρήνης;»
«Ναι.»
«Πού βρίσκεται;»
Ο πατέρας μου δίστασε.
«Την πήραν χθες βράδυ.»
«Ποιοι;»
Η φωνή του έγινε ψυχρή.
«Οι ίδιοι άνθρωποι που με ανάγκασαν να εξαφανιστώ.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Πες μου ποιοι είναι.»
Ο πατέρας μου πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Υπάρχει κάποιος που εμπιστεύεσαι απόλυτα στην υπηρεσία σου;»
Κοίταξα την Κατερίνα.
«Ναι.»
«Τότε κράτα τον κοντά σου.»
«Γιατί;»
«Επειδή κάποιος παρακολουθεί κάθε σου κίνηση.»
Η γραμμή έκλεισε.
Έμεινα ακίνητος.
Η Κατερίνα πλησίασε.
«Ανδρέα;»
Την κοίταξα.
«Ήταν ο πατέρας μου.»
Η έκφρασή της άλλαξε.
«Είσαι σίγουρος;»
«Δεν μπορώ να το αποδείξω ακόμη. Αλλά ήξερε πράγματα που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ένας άγνωστος.»
Η Κατερίνα έγνεψε.
«Πρέπει να ενημερώσουμε αμέσως τον διοικητή.»
Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενα.
Το τηλέφωνο της Κατερίνας χτύπησε.
Ένα μήνυμα.
Το διάβασε.
Το πρόσωπό της χλώμιασε.
«Τι έγινε;» τη ρώτησα.
Μου έδειξε την οθόνη.
Ήταν φωτογραφία.
Έδειχνε την Ειρήνη.
Μέσα σε ένα δωμάτιο.
Καθισμένη σε μια καρέκλα.
Και κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε ένα μήνυμα:
«Αν θέλετε να ξαναδείτε τη μητέρα της ζωντανή, σταματήστε να ψάχνετε τον Νικόλαο Λυμπερόπουλο.»
Η Κατερίνα με κοίταξε.
«Ανδρέα, αυτό σημαίνει ότι ξέρουν πως μίλησες μαζί του.»
Ένιωσα ένα ρίγος.
«Και σημαίνει ότι η Σοφία είναι ακόμη ζωντανή.»
Η Κατερίνα έγνεψε.
«Αλλά πρέπει να κινηθούμε γρήγορα.»
Την ίδια στιγμή μπήκε στο γραφείο ο διοικητής Ράπτης.
«Τι συμβαίνει εδώ;»
Του δείξαμε το μήνυμα.
Το διάβασε.
Και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου είδα κάτι παράξενο στο πρόσωπό του.
Όχι έκπληξη.
Όχι ανησυχία.
Αναγνώριση.
Σαν να περίμενε ήδη αυτό το μήνυμα.
«Θα το αναλάβω εγώ», είπε.
Η Κατερίνα έσφιξε τα χείλη.
«Κύριε διοικητά, πρέπει να καταγραφεί αμέσως και να διαβιβαστεί στην αρμόδια ομάδα.»
Ο Ράπτης την κοίταξε ψυχρά.
«Γνωρίζω τη διαδικασία, Μάρκου.»
Ύστερα γύρισε προς εμένα.
«Λυμπερόπουλε, από αυτή τη στιγμή απομακρύνεσαι από κάθε σχετική ενέργεια.»
Έγνεψα.
«Κατανοητό.»
Ο Ράπτης έφυγε.
Η Κατερίνα περίμενε μέχρι να κλείσει η πόρτα.
Ύστερα ψιθύρισε:
«Ανδρέα, πρέπει να σου δείξω κάτι.»
«Τι;»
Έβγαλε από έναν φάκελο μια παλιά υπηρεσιακή φωτογραφία.
Την ακούμπησε μπροστά μου.
Έδειχνε τρεις άνδρες.
Ο ένας ήταν ο πατέρας μου.
Ο δεύτερος ήταν άγνωστος.
Και ο τρίτος…
Ήταν ο Στέφανος Ράπτης.
Πολύ νεότερος.
Στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας υπήρχε μια ημερομηνία.
Δεκαεπτά χρόνια πριν.
Και μια χειρόγραφη σημείωση.
«Η τελευταία συνάντηση πριν από την εξαφάνιση του Νικόλαου.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment