ΜΕΡΟΣ 5 – «Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΜΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΡΙΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ!» — ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΗΣ
Κοίταζα τη φωτογραφία χωρίς να μπορώ να μιλήσω.
Ο διοικητής Ράπτης.
Ο άνθρωπος που με είχε στηρίξει στην αρχή της καριέρας μου.
Ο άνθρωπος που μου είχε δώσει την πρώτη σημαντική αποστολή.
Ο άνθρωπος που με αποκαλούσε σχεδόν γιο του.
Στεκόταν δίπλα στον πατέρα μου λίγες ημέρες πριν από την εξαφάνισή του.
«Πού τη βρήκες;» ρώτησα την Κατερίνα.
«Στα έγγραφα που ανακτήθηκαν από το ντουλάπι 317.»
«Και γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα;»
«Επειδή ήθελα πρώτα να επιβεβαιώσω ότι είναι γνήσια.»
Ένιωσα οργή.
«Μου έλεγε τόσα χρόνια ότι δεν γνώριζε τον πατέρα μου.»
Η Κατερίνα έγνεψε.
«Τότε κάποιος λέει ψέματα.»
Δεν θέλαμε να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα.
Η φωτογραφία από μόνη της δεν αποδείκνυε ενοχή.
Αλλά ήταν αρκετή για να δικαιολογήσει μια ανεξάρτητη έρευνα.
Η Κατερίνα ενημέρωσε αρμόδιο εισαγγελικό λειτουργό και διαβίβασε τα στοιχεία με ασφαλή υπηρεσιακή διαδικασία.
Εγώ παρέμεινα εκτός της επίσημης έρευνας.
Ήταν δύσκολο.
Αλλά καταλάβαινα ότι, αν ήθελα πραγματικά να προστατεύσω την Ειρήνη και να μάθω την αλήθεια, έπρεπε να αφήσω τους αρμόδιους να κάνουν τη δουλειά τους.
Το ίδιο βράδυ έλαβα ένα μήνυμα.
Από άγνωστο αριθμό.
«Ανδρέα, είμαι η Σοφία. Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω. Ο πατέρας σου προσπάθησε να μας προστατεύσει. Μην εμπιστευτείς τον άνθρωπο που φορά το ίδιο σήμα με σένα και γνωρίζει τη μητέρα σου από παλιά.»
Έμεινα ακίνητος.
Η Σοφία.
Ήταν ζωντανή.
Αλλά πώς είχε καταφέρει να στείλει μήνυμα;
Το προώθησα αμέσως στην Κατερίνα και στους ερευνητές.
Λίγο αργότερα, η Κατερίνα με κάλεσε.
«Ανδρέα, βρήκαμε κάτι σημαντικό.»
«Τι;»
«Ο αριθμός από τον οποίο στάλθηκε το μήνυμα συνδέεται με μια συσκευή που ενεργοποιήθηκε για λίγα λεπτά κοντά σε ένα παλιό βιομηχανικό συγκρότημα.»
«Πού;»
«Στον Βοτανικό.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Θα πάτε εκεί;»
«Η αρμόδια ομάδα έχει ήδη ενημερωθεί.»
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Και τότε χτύπησε η πόρτα του σπιτιού μου.
Ήταν η μητέρα μου.
Το πρόσωπό της ήταν χλωμό.
«Ανδρέα, πρέπει να σου μιλήσω.»
Την έβαλα μέσα.
«Τι συνέβη;»
Κάθισε στον καναπέ.
«Έμαθα ότι ο Στέφανος Ράπτης εμπλέκεται στην έρευνα.»
Την κοίταξα.
«Τον γνωρίζεις;»
Έκλεισε τα μάτια.
«Ναι.»
«Από πότε;»
«Από τότε που ήμουν νέα.»
«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Επειδή μου είχε υποσχεθεί ότι θα μας προστατεύσει.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Από ποιον;»
Η μητέρα μου πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Από τους ανθρώπους που είχαν απειλήσει τον πατέρα σου.»
«Και γιατί δεν τον εμπιστεύεσαι πια;»
Η μητέρα μου έβγαλε από την τσάντα της έναν παλιό φάκελο.
Μου τον έδωσε.
Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία.
Έδειχνε τον Ράπτη να στέκεται δίπλα σε έναν άνδρα με γκρίζα μαλλιά.
Στην πίσω πλευρά ήταν γραμμένο ένα όνομα.
Βίκτωρ Δεληγιάννης.
Η μητέρα μου ψιθύρισε:
«Αυτός ήταν ο άνθρωπος που απειλούσε τον πατέρα σου.»
«Και ο Ράπτης;»
Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει.
«Δεν ξέρω αν ήταν φίλος του ή αν προσπαθούσε να τον σταματήσει.»
Έμεινα σιωπηλός.
Τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η Κατερίνα.
Απάντησα.
«Τι έγινε;»
Η φωνή της ήταν κοφτή.
«Ανδρέα, βρήκαμε τη Σοφία.»
Σηκώθηκα απότομα.
«Είναι καλά;»
«Είναι ζωντανή. Τη μεταφέρουν για ιατρική φροντίδα.»
Έκλεισα τα μάτια από ανακούφιση.
«Και οι άνθρωποι που την κρατούσαν;»
Η Κατερίνα δίστασε.
«Δύο έχουν συλληφθεί.»
«Και ο τρίτος;»
Σιωπή.
«Κατερίνα;»
«Ο τρίτος είχε μαζί του μια παλιά υπηρεσιακή ταυτότητα. Το όνομα πάνω της ήταν Στέφανος Ράπτης.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment